Zin

Recent was psychiater Dirk De Wachter in het nieuws. Eerder schreef ik een blog over een uitzending van Buitenhof waarin hij een discussie, of toch meer een gesprek voerde. Het ging over het boek: De laatste deur

Waarom plegen schrijvers zelfmoord? Op die vraag probeert Jeroen Brouwers in De laatste deur, zijn alom geprezen zelfmoordbijbel, antwoord te vinden. Vijftig jaar werkte hij aan het boek, dat eerder dit jaar opnieuw werd uitgegeven. Toch bleef zijn vraag onbeantwoord. Kunnen psychiaters en schrijvers wat leren van het boek? Een gesprek met Philip Huff, romanschrijver en essayist, en Dirk De Wachter, psychiater en hoogleraar aan de universiteit van Leuven.

Het was een boeiend gesprek. Dirk De Wachter gaf aan dat de zin van het leven een belangrijke rol speelt bij suïcidaliteit. Enkele uitspraken triggerde me om ze vast te leggen:
“ik sta altijd aan de kant van de hoop”
“het is een soort ethische verplichting van de psychiater”
“we staan altijd aan de kant van het leven”
“ik denk dat het een ethische noodzaak is van de hulpverlener om aan de kant van het leven te staan”

Juist nu in Den Haag in de politiek er stromingen zijn die hulp bij zelfdoding wil reguleren zijn de uitspraken van De Wachter actueel en voegen zijn woorden argumenten toe aan het debat.

Dirk De Wachter heeft recent het boek “De Wereld van de Wachter” geschreven. In dit boek stapt de psychiater uit zijn psychiaterstoel en trekt deze de wereld in. Het is een aanbevelenswaardig boek. Vlot geschreven een zoektocht naar de manier waarop de mensen vandaag samenleven, op zoek naar de zin van onze dagelijkse realiteit.

Zingeving anno 2017 is in een wereld waarin het lijkt of deze op hol is geslagen een belangrijk issue in mijn optiek. In deze wereld nemen mensen meer en meer afstand van de religieuze wortels. Spiritualiteit blijft een behoefte, dat zien we terug. Niet zozeer in gemeenschapsverband, maar individueel, vrijblijvend met rituelen en symbolen. Juist nu, zou de mens een belangrijke basis moeten vinden in de zin van het bestaan. Ik gun een ieder die Zin van het bestaan, welke mij steeds heeft gedragen in wat op mijn pad is gekomen.

link naar het fragment link

Brand

Al weken heeft Australië te maken met grote bosbranden. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, want elke zomer heeft dit grote land te maken met dit fenomeen. Wat het nu wel anders maakt is dat nog nooit zo langdurig heet is geweest en dat de branden nog nooit van deze omvang zijn geweest. Recent werd de premier van dat land in het rampgebied als persona non grata verklaard. Lokale bevolking vroeg hem weg te gaan en hulpverleners weigerde hem de hand te schudden. De Australische premier Scott Morrison heeft niets op met klimaatverandering. Zijn prioriteit ligt bij de economie. Net zoals zijn voorbeeld in Amerika. Wie aandacht vraagt voor de opwarming van de aarde wordt weggezet als bomenknuffelaar. Morrisson past zijn klimaatbeleid niet aan. Bosbranden in Australië zijn er altijd al geweest, maar de hevigheid en duur daarvan wordt mede bepaald door de opwarming van de aarde. Het is er gewoon heter en er is minder regen. Het land verdient veel geld met de export van steenkool. Economie vindt men daar te belangrijk om iets te doen aan de klimaatverandering. Het land en ook de politiek is daarover hopeloos verdeeld. Anders is het in ons land. Wij hebben een klimaatakkoord en daarnaast nog een aantal luizen in de maatschappelijke pels die naar de rechter stappen als het uitvoeren daarvan niet snel genoeg gaat. Grosso modo zijn wij er wel van overtuigd dat er wat met het klimaat aan het veranderen is. Het is nu de kunst van overheid een modus te vinden die zo min mogelijk ‘pijn’ en zoveel mogelijk ‘recht’ doet aan ieder individu in onze samenleving. Voorwaar een politieke uitdaging…