Hoi Bo, hoe is….

Zomaar een gesprekje tussen twee jonge mannen.

Foto door Miguel Á. Padriñán via Pexels

B Ik lig in het ziekenhuis
A Zo hoezo?
B Corona
A Shit joh…
B Zekers, was een paar weken geleden als vanouds in de Bullit
A Ja, ff lekker uit ons dak, werd wel weer tijd
B Heb Fez ook nog gesproken
A Ja ik ook, was ook ziek hé
B Ook Corona hoorde ik, net als Doortje
A Doortje?
B Ja Doortje is ook ff out, haar vriend Thijs ook
A Shit joh, dat is balen
B Meer dan dat, ik stik zowat joh.. Mijn opa ligt inmiddels op IC en mijn moeder is thuis. Kan niet werken, heeft ook klachten.
A O ja, die werkt in het ziekenhuis hé.
B Yip, nu ff niet dan. Het is wel shit, opa op IC, moeder thuis en ik hoorde dat de Bullit nu dicht is voor 2 maanden. Was een echte uitbraak, meer dan 20 waren het haasje.
A Zo, dat valt tegen, nou ja gelukkig organiseert Damian komend weekend in de schuur van Melle een party…
B <..>
A BO?
B Mijn zus kwam er tussen; opa is dood.
A Zo dat is shit zeg, was zeker ‘dor hout’
B Hum…
A Nou je weet wel oud en versleten, gaat toch een keer dood, toch?
B Hij was mijn beste vriend, kon hem echt vertrouwen hij was nog geen 60 en nog elke dag aan het werk.
A Nou ik ga hangen hoor, sterkte hé

Een hele generatie jonge mensen, jong volwassenen moeten inleveren. Via de YouTube kanalen roepen voor hen bekende Nederlanders op om niet meer mee te doen aan de coronamaatregelen. Het is voor veel van deze jonge mensen een ‘ver van mijn bed’ show. Totdat het dichtbij komt en iemand persoonlijk treft. Voor de grote buitenwereld blijven we stoer, van binnen gaat er iets onherstelbaars kapot.

Als we straks een eind verder zijn en we deze pandemie achter ons hebben zullen we best weer opkrabbelen en het leven weer kunnen leiden zoals we gewend waren. Maar wat onherstelbaar kapot is, is kapot. Daar moeten we mee leren leven. Laten we toch vooral niet tegen over elkaar gaan staan en de gelederen sluiten om zo min mogelijk onherstelbaar kapot te laten gaan.