Zwart, Wit

Ik kan er niet zoveel aan doen. Het boeit me, het triggert me en ik vind er wat van..
In mijn vorige blog een kaartje waarop te zien is hoe de wereld rood kleurt. Nu een dag of 10 verder…

10 april 2020

Leg de plaatjes naast elkaar en zie de verdubbeling. En dan de discussie afgelopen week in de 2e kamer. Met onze nationale roeptoeter voorop…. Het is echt geen sinecure, we hebben een groot probleem met beschermingsmiddelen. Het is goed dat de 2e kamer de regering blijft controleren, maar dan toch…Op zoek naar het afdwingen van garanties die gewoon niet te geven zijn. De hoge toon, de verwijten… Je hoeft er toch niet voor doorgeleerd te hebben dat je kunt begrijpen dat als de hele wereld hetzelfde wil… het er niet zo even is. Misschien hadden ze… mogelijk zou het dan… Wat we in elk geval weten is dat we het eigenlijk helemaal niet weten. Dat maakt angstig, want wat willen we graag alles weten, de grip er op hebben.

Dan gisteren; de tiende Passion, hoe anders werd het deze keer. Bijna 2,8 miljoen mensen keken naar de directe uitzending. Heel veel positieve reacties op Twitter, de tijdlijnen in Facebook.. veel waardering. Mooie terugblik en Johny de Mol als eigentijdse actuele verteller die ‘echt’ was. Het thema “Geef mij je angst”. Met dat lied door vele zangers en zangeressen virtueel als digitaal koor, gezongen, werd de uitzending beĆ«indigd. Symbolisch door samen te zingen net zoals het samenwerken on de gevolgen van het het virus te bestrijden, kijk maar.

De ene dag de hoge toon in de 2e kamer, de andere dag een heel andere toon in de Passion uitzending. Een boodschap van geloof, hoop en liefde. Oproep om de angst te ruilen voor hoop. In dezelfde uitzending het lied “Zwart Wit”

Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit
Maar in de kleur van je hart, maar in de kleur van je hart

Frank Boeijen

Misschien lukte het in de 2e kamer nog niet zo goed om die angst om te zetten in hoop en stokte even het denken in de kleur van het hart en werd het zwart-wit.

Ik, zij, wij, jij….

Zit ik in een film? Wat voor film is dit dan? Horror, drama?

Ik en de rest 2020

Gisteren kwam ik een videobericht van een verpleegster uit New York tegen. Ze vertelde dat ze haar ziekenhuis in 13 uur in een oorlogsgebied zag veranderen. Amerika heeft de meeste besmette gevallen, met New York als brandhaard.

In mijn vorige blog van 21 maart had ik het over Trump. Amerika was nog niet zo getroffen. Hoe anders is, nu nog geen week verder. Inmiddels was de grootste fan van Trump uit BraziliĆ«, Bolsonaro, ook wereldnieuws. Soortgelijke retoriek als zijn roerganger. Wat mij opvalt is dat deze mannen wel heel vaak spreken in de ‘ik’ vorm en dat als er problemen zijn, dat het bij de ander ligt. Zij doen dit. En als het over wij gaat, dan hebben ze het alleen over gelijkgestemden.

Het is 27 maart. Het virus waart rond en is nog niet uitgeraasd.

27 maart 2020

Nu wij mensen langzaam maar zeker er achter komen dat we nog niet veel weten en dat we echt niet alles kunnen beheersen kleurt de wereld rood. Er is geen ik, geen zij, of een begrensde wij. Het is een WIJ zonder grenzen. Het rood symboliseert voor mij de kleur van bloed. Dat is wat wij als mens gemeen hebben. Het maakt geen onderscheid, het maakt niet uit waar je woont, of waar je wieg hebt gestaan. Ik weet hoe ik in deze wereld sta, en jij?

Het is die ander…

Ben ik een Trump basher? Of ben ik een fan? Of zal het me worst wezen wat deze man doet? Waarschijnlijk van alles wel wat, ben ik bang. Mijn zwakte (of kracht?) Ik zie eigenlijk in iedereen wel iets aan goede eigenschappen en aan de andere kant; iedereen heeft wel wat mindere karaktertrekjes. Of grootheidswaanzin tot een karaktertrekje genoemd kan worden?

Ik zou in het midden van 5th Avenue kunnen gaan staan en iemand neerknallen en ik zou nog steeds geen kiezers verliezen.

Bron: Toespraak Sioux Center, Iowa, januari 2016

Nu China langzaam weer wat op gang komt, lijkt de rest van de wereld tot stilstand te komen. Dacht de president eerst nog dat een Chinese kwaadaardige geest achter de herrie rondom de klimaatverandering zat, nu is hij, na een periode van eerst ontkenning , inzake de verspreiding van het coronavirus voorzichtiger geworden . Dat is winst, al kon hij het niet laten om nu de schuld vooral bij Europa neer te leggen. Het is die ander… Wij niet niet, ik niet… Ik ben… het inmiddels bekende riedeltje wat niet meer serieus te nemen is.

Wat me toch het meest verbaasde waren de eerste alinea’s die Trump uitsprak in zijn eerste televisierede op 10 maart over de wereldwijde gezondheidscrisis met de verspreiding van het coronavirus. Het ging in eerste instantie niet over de mensen, het ging over de bedrijven die door de economische gevolgen van deze crisis moesten worden geholpen. Het viel meer mensen op, het ging dit keer niet over die ander, terwijl het juist nu wel over die ander had moeten gaan.

Tsja…

Corona

Je kunt er niet meer omheen. Dus als je ‘blogt’ zoals ik dan moet je er wel even aandacht aan besteden. Het is ook niet niks als de wereld tot stilstand lijkt te komen. Alhoewel… de zon blijft schijnen en de aarde draait door. Maar toch… ItaliĆ« op slot, hoe zou het gaan met het songfestival? De olympische spelen? Nuchter als we zijn, vragen we ons af. Elk jaar sterven er vele mensen meer aan de ‘normale’ griepgolf. We maken er ons niet echt meer druk om. Nu met een nog niet eerdere variant wordt de score van dag tot dag bijgehouden.

corona bier

Het is even wat anders dan het biermerk Corona dat vooral beelden van zonnige bestemmingen oproept.

De reiswereld valt stil, de economie stagneert en de olielanden gaan minder produceren. De miljarden vliegen over en weer… alhoewel vliegen? Dat stagneert ook.

Bijzonder is dat feitelijk de cijfers met een gewone influenza en het nieuwe virus niet te vergelijken zijn. Het is was anders dat de bestuurders en specialisten brengt tot deze keuzes. Ik hoorde het gisteren van Ć©Ć©n van de vele specialisten, een wetenschapper. “We weten het niet wat het is en waar het vandaan komt en we hebben er ook nog niets tegen”. Dat is een hele belangrijke reden om het te willen beheersen. Beheersen…

Het is goed dat we onze kennis willen benutten en ontwikkelen, maar het is een utopie dat we hiermee alles zouden kunnen beheersen. Een Nobelprijswinnaar, een begenadigd wetenschapper, zei eens: “we denken dat we veel weten, maar we mogen blij zijn als we 5% weten”
Dat betekent dat we 95% niet weten.

Omgaan met het onbekende, onze weg er in vinden? Er mee leven. Ooit was er in Artis een tentoonstelling over het heelal. Ik herinner me de wereldbol een wandeling in een lange gang en een wereldbol die steeds kleiner werd. Zo klein dat aan het eind van de gang deze niet meer was dan een stipje, nauwelijks met het blote oog waar te nemen. En dan te bedenken dat op ene stipje op dit moment bijna 8 miljard mensen samen moeten leven. Waar hebben we het over, waar gaat het om?

Tsja…. een virus, goed dat we het bestrijden, maar is het eigenlijk niet zo dat veel mensen gewoon ‘bang’ zijn. Bang voor het onbekende, bang om te sterven? Misschien is dat wel een groter virus…

Zin

Recent was psychiaterĀ Dirk De Wachter in het nieuws. Eerder schreef ik een blog over een uitzending van Buitenhof waarin hij een discussie, of toch meer een gesprek voerde. Het ging over het boek:Ā De laatste deur

Waarom plegen schrijvers zelfmoord? Op die vraagĀ probeert Jeroen Brouwers in De laatste deur, zijn alom geprezen zelfmoordbijbel, antwoordĀ te vinden. Vijftig jaar werkteĀ hijĀ aan het boek, dat eerder ditĀ jaar opnieuw werd uitgegeven. TochĀ bleef zijnĀ vraagĀ onbeantwoord. Kunnen psychiaters en schrijvers watĀ leren van het boek? Een gesprek met Philip Huff, romanschrijver en essayist, en Dirk De Wachter, psychiater en hoogleraar aan de universiteit van Leuven.

Het was een boeiend gesprek. Dirk De Wachter gaf aan dat de zin van het leven een belangrijke rol speelt bij suĆÆcidaliteit. Enkele uitspraken triggerde me om ze vast te leggen:
“ik sta altijd aan de kant van de hoop”
“het is een soort ethische verplichting van de psychiater”
“we staan altijd aan de kant van het leven”
“ik denk dat het een ethische noodzaak is van de hulpverlener om aan de kant van het leven te staan”

Juist nu in Den Haag in de politiek er stromingen zijn die hulp bij zelfdoding wil reguleren zijn de uitspraken van De Wachter actueel en voegen zijn woorden argumenten toe aan het debat.

Dirk De WachterĀ heeft recent het boek “De Wereld van de Wachter” geschreven. In dit boek stapt de psychiater uit zijn psychiaterstoel en trekt deze de wereld in. Het is een aanbevelenswaardig boek. Vlot geschreven een zoektocht naar de manier waarop de mensen vandaag samenleven, op zoek naar de zin van onze dagelijkse realiteit.

Zingeving anno 2017 is in een wereld waarin het lijkt of deze op hol is geslagen een belangrijk issue in mijn optiek. In deze wereld nemen mensen meer en meer afstand van de religieuze wortels. Spiritualiteit blijft een behoefte, dat zien we terug. Niet zozeer in gemeenschapsverband, maar individueel, vrijblijvend met rituelen en symbolen. Juist nu, zou de mens een belangrijke basis moeten vinden in de zin van het bestaan. Ik gun een ieder die Zin van het bestaan, welke mij steeds heeft gedragen in wat op mijn pad is gekomen.

link naar het fragment link

Moorkoppen

Ik vind ze lekker, al is het verorberen er van een grote uitdaging. Een beetje fatsoenlijk naar binnen werken, het lukt me zelden. Gelukkig als ik in het restaurant van een HEMA filiaal iemand ook een poging zie wagen, besef ik dat ik niet de enige ben. Het blijft een uitdaging.

Moorkop wordt chocoladebol.

Vandaag werd de moorkop zowaar landelijk nieuws. Eerst als persbericht van de HEMA, al snel later in de middag een aanvulling.

Een bakker in Monster moest zijn zaak sluiten, omdat hij had besloten zijn zelfgemaakte moorkop voortaan onder de naam ‘roomkop’ te verkopen. Politie moest er aan te pas komen. Een cliĆ«nt eiste agressief in de winkel en bedreigingen op sociale media deden hem besluiten de winkel dicht te doen, omdat zijn personeel gevaar liep.

Ik probeer te begrijpen wat er in iemand om moet gaan om zover te gaan dat mensen hun winkel moeten sluiten. Trots op Nederland? Ja, zeker ik ben trots op dit land. Op zijn geschiedenis. Op zijn image van de dominee en de koopman. Trots op de ruimte die de democratie heeft in het politieke stelsel. Hangt die trots dan samen met het behoud van de moorkop, de negerzoen of… ik durf het bijna niet meer te benoemen ‘zwarte piet’.

Al eerder bepleitte ik ergens dat we onze geschiedenis niet door de bril van nu moeten zien. Als we dat zouden doen, dan wordt het een zwartgallig verleden. We moeten alles bezien in de tijd en plaats van het moment. Beoordelen achteraf is een koe in zijn …. kijken. Dat schiet niet op. Leren wel… dat doen we namelijk altijd en constant. Als persoon, als groep, als land, als cultuur. Leren betekent ook veranderen, meegaan in de tijd.

Nu is deze tijd, een tijd van polarisatie. Politieke voorgangers wereldwijd zijn maar al te vaak bezig met het eigen gewin. Het gaat dan niet om mensen, maar om macht. De grootste willen zijn, de rijkste willen zijn, de sterkste willen zijn. Wij zijn geneigd om naar dit soort voorgangers te luisteren. Het probleem ligt bij de ander… zij nemen. Of het nu de chinezen zijn, de polen, of welke andere groep dan ook. Zij nemen…
Nu ook nog onze moorkop.

De wereld is door technologie en mobiliteit een onlosmakelijk geheel. We zullen het met deze wereld samen moeten doen. Dat lukt beter als we proberen samen te leven, begrip te hebben voor elkaar. En ja… ook open te staan voor kleine stapjes in verandering van cultuur. Want hoe graag sommige dat zouden willen vermijden, dat gaat nou eenmaal zo. Daar waar mensen met elkaar samenleven is er een cultuur die altijd in beweging is. Het leeft zoveel fijner om mee te gaan in die flow, zonder druk, maar stapje voor stapje en ieder op zijn eigen tijd en plaats.

Verwachtingsmanagement

In de IT wereld is het heel gebruikelijk. Er is een plan, een behoefte. Een team van specialisten gaat analyseren, bouwen, analyseren, verder bouwen en op een bepaald moment is het dan zover. Versie 1.0 is productierijp en kan worden uitgerold. Het ziet er gelikt uit, dat wel… Maar het heeft een jaartje of wat langer geduurd en de kosten zijn ongeveer 60% duurder uitgevallen. Een paar oorspronkelijke behoeftes in de applicatie zijn gesneuveld, te complex.

De overheid weet er alles van, speciale commissies hebben zich er mee bezig gehouden. Hele projecten zijn gesneuveld met verlies aan miljoenen belastinggeld.

Vandaag las ik een artikel over de klimaatverandering. Enkele deskundigen waarschuwen voor al te pessimistische verwachtingen. Een pleidooi die we ter harte moeten nemen.

Als we iets kunnen leren van de debacles in de IT geschiedenis is dat het helemaal verkeerd kan lopen als verwachtingen niet goed worden gemanaged. Gaat het fout in IT dan kost dat geld en frustraties. Gaat het fout bij het inschatten van de gevolgen van de klimaatverandering, dan kost dat vooral vertrouwen. En vertrouwen is nodig om maatregelen die genomen moeten worden te kunnen nemen. Laten we hopen dat overheid en deskundigen vooral doen aan goed verwachtingsmanagement inzake de klimaatverandering.

Tandarts

Stel je voor: Je hebt een verschrikkelijke vorm van claustrofobie. Je kan niet anders dan met de lift en je zit vast ergens tussen de bovenste verdiepingen. Wat gebeurt er met je? Of…
Je hebt een buitengewone vorm van arachnofobie en zo maar van boven valt er een toch wel behoorlijke spin in je nek en verdwijnt onder je kleding. Wat gebeurt er met je? Of….
Zo zijn er vele gebeurtenissen die bij een mens een hele heftige reactie kan opwekken. Angst! En ons lichaam komt dan in actie….en niet zo’n klein beetje ook. Het is niet om te lachen, dat staat vast. Lees meer

Ik denk dat vrijwel niemand opgewekt een tandarts zal bezoeken. Vaak is er een reden en soms is er een dringende reden. Je zal dan maar behept zijn met soortgelijke angstgevoelens. Je omgeving kijkt je meevarend aan en zelf wil je dit ook niet. Je wang heeft de vorm van een watermeloen en de pijn is ondraaglijk. En de tandarts?
Zelf kom ik nog uit de tijd van de schooltandarts, de sanering, de invoering van fluoride etc. Er was nog geen markt en de tandarts werd niet betaald per verrichting. Nu wel. Lees meer

Inmiddels ben ik jaren verder en mijn ervaring is dat het vak van tandarts door een ieder over het algemeen vaktechnisch wel goed wordt uitgevoerd. Alleen de manier waarop, de drive, motivatie is zeer divers.
Zo heb ik tandartsen meegemaakt die alleen een gebit zien. In verschillende behandelkamers liggen cliĆ«nten te wachten en in rap tempo worden zoveel mogelijk soortgelijke verrichtingen uitgevoerd. Hoe meer verrichtingen, hoe meer er binnenkomt. Geen tijd voor vragen, geen tijd voor ‘au’ het doet zeer, wacht even. Eigenlijk geen tijd voor de mens i.p.v. het gebit.

Mijn eerste tandarts was in Haarlem. Gewoon een tandarts met een assistente. Elk half jaar in elk geval er naar toe met het gehele gezin. Rustig wachten en als je aan de beurt was… Wie eerst en dan werd je naam genoemd, je werd gekend, als mens, als gezin. Poetsadvies en de jongste kreeg een kleinigheidje als het weer zonder al te veel verdriet gelukt was.

angstOnvoorzien werd ik weer eens geconfronteerd met iemand die overvallen werd door een aanval van angst. Zweten, huilen, trillen. Nee geen kind, maar een volwassen man, die best wel stevig in zijn schoenen staat. Een zeurderig uitgesteld pijntje in de mond explodeerde tot een verschrikkelijke ontstekingspijn. Het was niet de pijn, maar de angst die regeerde. Zijn ervaring met de tandarts was er Ć©Ć©n van het eerste beschreven type. De tandarts van het gebit. Het was avond en de praktijk was gesloten. Gelukkig is het geregeld dat in de regio de tandartsen een spoeddienst in de lucht hebben. Bijna paniekerig was er het contact met de dienstdoende tandarts. Dezelfde avond naar de praktijk. De verrichting duurde een minuut of vijf, de administratie een minuut of tien. Al met al was de aandacht van de tandarts voor de cliĆ«nt ruim een uur. Het ging om het contact en het gesprek. Er was een klik in de motivatie waarvoor je hiertoe op aarde bent. De tandarts liet zich ontvallen “ik wil mensen helpen”.

Ik kan niet in het binnenste van deze drie tandartsen kijken. Tandartsen zijn gewoon mensen. De een wil zo snel mogelijk, zo veel mogelijk verdienen en stelt de verrichting centraal. De ander wil er vooral zijn om een ander mens te helpen en stelt de mens centraal in het contact. Uiterste typeringen waar nog heel wat er tussenin zit. Het is meestal niet zo zwart wit, maar als je behept met angst dan is het maar goed dat er tandartsen zijn die wat minder dan alleen een gebit zien.
De angst is niet meteen overwonnen, maar er is vertrouwen gekweekt. De weg naar een gezond gebit is in gang gezet. Mooi dat er mensen zijn die gewoon anderen willen helpen, mooi dat ze ook nog tandarts zijn.

Brand! (2)

We schakelen iemand uit. Een niet zo prettig heerschap met veel bloed aan de handen. In de verdeelde wereld is dat voor de Ć©Ć©n het bloed van de martelaar en voor de ander het bloed van een moordenaar. Eigenlijk niets nieuws. In de geschiedschrijving vinden we deze rode draad van persoonlijk verdriet altijd terug. We moeten en kunnen niet anders constateren dat we als mens niet hetzelfde zijn en hetzelfde denken. Vanuit een religieus besef is ieder mens een uniek (geschapen) individu. De wetenschap gaat meer uit van de oerknal en ergens het ontstaan van het leven dat continue aan het evolueren is. Samen moeten we het wel doen met die ene wereld.

Afgelopen week werd hier en daar de term “Derde Wereld oorlog” gebezigd.

In dezelfde week gaat de film 1917 in premiĆØre. Een realistisch beeld waarin 2 jongen mannen worden gevolgd in een heel bloedige oorlog in de loopgraven. De Eerste Wereld oorlog.

1917 film
Film 1917

Dit jaar is het ook het jaar van 75 na de bevrijding van de Tweede Wereld oorlog. En we hebben nu (even) over de Derde Wereld oorlog.

Een bijzondere week waarin hele ingrijpende gebeurtenissen samen zijn gekomen. Deze gebeurtenissen komen niet uit de lucht vallen. Het is altijd te herleiden naar individuen. Mensen die om welke reden dan ook een wereld in brand hebben gezet of een wereld in brand zouden kunnen zetten. In Australiƫ kan je voor 21 jaar worden opgesloten als je een vuurtje stookt in het bos. De gevolgen van deze brand mede door extreme weersomstandigheden zijn ons bekend. Laten we hopen (en voor wie wil bidden) dat er geen enkel individu is die de wereld voor een derde keer in de brand zet.

Brand

Al weken heeft AustraliĆ« te maken met grote bosbranden. Nu is dat op zich niet zo bijzonder, want elke zomer heeft dit grote land te maken met dit fenomeen. Wat het nu wel anders maakt is dat nog nooit zo langdurig heet is geweest en dat de branden nog nooit van deze omvang zijn geweest. Recent werd de premier van dat land in het rampgebied als persona non grata verklaard. Lokale bevolking vroeg hem weg te gaan en hulpverleners weigerde hem de hand te schudden. De Australische premier Scott Morrison heeft niets op met klimaatverandering. Zijn prioriteit ligt bij de economie. Net zoals zijn voorbeeld in Amerika. Wie aandacht vraagt voor de opwarming van de aarde wordt weggezet als bomenknuffelaar. Morrisson past zijn klimaatbeleid niet aan. Bosbranden in AustraliĆ« zijn er altijd al geweest, maar de hevigheid en duur daarvan wordt mede bepaald door de opwarming van de aarde. Het is er gewoon heter en er is minder regen. Het land verdient veel geld met de export van steenkool. Economie vindt men daar te belangrijk om iets te doen aan de klimaatverandering. Het land en ook de politiek is daarover hopeloos verdeeld. Anders is het in ons land. Wij hebben een klimaatakkoord en daarnaast nog een aantal luizen in de maatschappelijke pels die naar de rechter stappen als het uitvoeren daarvan niet snel genoeg gaat. Grosso modo zijn wij er wel van overtuigd dat er wat met het klimaat aan het veranderen is. Het is nu de kunst van overheid een modus te vinden die zo min mogelijk ‘pijn’ en zoveel mogelijk ‘recht’ doet aan ieder individu in onze samenleving. Voorwaar een politieke uitdaging…