Oeps…

Iets om rekening mee te houden

Bovenstaande model kwam onder mijn ogen. Ik schrok er wel wat van. Ik had het nog nooit zo in de context van andere ziektes bekeken. Niet om bang van te worden, maar wel iets om serieus rekening mee te houden. Al zijn de meningen daarover verdeeld.

Van de week verloor Viruswaanzin een kort geding. De overheid neemt goede en gepaste maatregelen. Het virus vergt blijkbaar deze inzet…

Er zijn geluiden van relatief kleine groepen en individuen die Covid-19 als niet veel meer dan een griep beschouwen. Elk jaar sterven er immers mensen ook aan de griep. Ook dan vooral ouderen en mensen met andere aandoeningen. Vandaar de griepprik voor risicogroepen. We willen namelijk voorkomen dat de ‘gewone’ griep oudere mensen en mensen met een zwakkere gezondheid daardoor overlijden.

Covid-19 houdt huis als we niets doen, het maar laten gebeuren. Als we niet in staat zijn solidair te zijn. De economie lijdt er onder, dat is waar, maar….
Het is juist diezelfde economie die alleen kan draaien als mensen gezond zijn. Het idiote idee dat ik deze week hoorde, van een influenceer: “laat al die mensen waarvoor het virus een risico vormt gewoon binnenblijven tot er een vaccin is, dan kunnen wij jongeren er gewoon op uit”. Als al die mensen binnen zouden blijven, dan is er geen economie meer. Mensen uit risicogroepen zijn gewoon aan het werk. Ruim 1,2 miljoen diabetespatiënten, zo’n 1,5 miljoen hartpatiënten. Denk daarbij aan de 50% van de bevolking 18+ met overgewicht.

Stel je eens voor dat al deze mensen op hun handen gaan zitten, binnenblijven en afwachten. Dan valt alles pas echt stil, oeps…

Plussen en minnen…..

We worden er mee groot gebracht. Tegenstellingen. We leren het al op school; op versus neer, meer versus minder, groot versus klein, jong versus oud etc.

Hele lessen worden er aan besteed. Onderscheid maken…
Het is nodig om het verschil te kunnen zien en te maken. Om te kunnen functioneren in een steeds complexer wordende wereld. Het verschil tussen goed en kwaad, wit en zwart, zoet en zuur, plus en min.

Hoe anders wordt het als het leren zien van verschillen leidt tot foutief discrimineren? Of erger nog; racisme!
Het zit niet in de tegenover elkaar gestelde woorden, maar in de lading wat er aan wordt gegeven. Wat voor de één goed is, is voor een ander echt fout. Denk maar eens aan medicatie. De ene mens overleeft door de medicatie, terwijl een ander mens aan dezelfde medicatie ten onder gaat.

We leven inmiddels in een wereld waar politici , ja zelfs wereldleiders, de tegenstellingen vergroten. Het ene goed is alleen goed… al het andere deugt niet. We luisteren er ook niet meer naar… Zelfs niet als a-politieke wetenschappers advies geven wat niet past in het politieke straatje. De gevolgen zijn in de wereldwijde coronacrisis af te lezen. Het is niet best… en ja het is natuurlijk weer het ‘gewone volk’ dat de grootste klappen krijgt.

Tegenstellingen het wordt ons geleerd al vroeg op de lagere school. Wat ik ook heb geleerd op dezelfde school is dat de plus en de min elkaar soms nodig hebben. Vooral als het donker is…

laat het lampje maar branden

In een stil moment moest ik daaraan denken, een lampje, een lichtje dat gaat branden als de plus en min goed met elkaar in verbinding staan.

Het is misschien een kwestie van plussen en minnen, wellicht wat naïef, maar zou het niet helpen als juist in deze tijd de politieke leiders hun best doen om het licht van verbinding te laten schijnen over onze wereld?

Erbarmelijk

daar wordt je niet vrolijk van

Soms springt er een woord op in je gedachte bij een bepaalde gebeurtenis. Zo volgde ik via de Facebook de wekelijkse persconferentie van de Min. President, bij afwezigheid van de premier door Hugo de Jonge. Nu kun je op Facebook reageren op wat voorbij komt ‘live chat’. Gelukkig kun je het uitzetten, maar daar kwam ik wat later achter.

Wat zag ik in een korte tijd een hoop narigheid voorbij komen. Verwensingen, verwijzingen naar dictaturen, gedachtes dat alles een complot is. Er is geen corona, ‘ze willen absolute macht’. “Het volk wordt monddood gemaakt”. En nog veel meer van dit soort negatieve gedoe dat in elk geval niet tot iets positiefs leidt.

Erbarmelijk dacht ik, wat een waanzin en wat bezielt die mensen. Hoe ver heen moet je zijn om je zo te laten gaan?

Al snel kwam, waarschijnlijk door de associatie een ander woord in mijn gedachten; barmhartig.

met medelijden en liefde

Als ik al die narigheid aan woorden, geadresseerd aan een ander mens, zo voorbij zie komen, dan, ja dan vraag ik me echt af of er ook nog wat anders in deze mensen zit. Zouden ze weg lopen van hun medemens of met ze in gesprek gaan? Zouden ze niet toch een deken om iemand heen leggen die het koud heeft.

Natuurlijk zijn het verschillende grootheden, een politicus of een zwerver, maar toch..

allemaal mensen

Naast corona is er ook een andere fenomeen dat wereldwijd de aandacht trekt. Racisme wordt als containerbegrip gebruikt om ongelijkwaardigheid van mensen aan de kaak te stellen. Iedereen die een beetje nadenkt en verder kijkt dan de eigen omgeving, kan niet anders dan beamen dat we daar nog een wereld in te winnen hebben. Corona is een virus en overkomt ons, maar hoe we met elkaar omgaan overkomt ons niet. Dat doen we zelf, door ons gedrag, onze manier van uiten. De grote meerderheid van de mensheid laat niet van zich horen en leiden hun leven. Relatief kleine groepen, al dan niet aangevoerd door sommige roeptoeters die alleen in zichzelf geloven, zij trekken de aandacht. Gelukkig zijn er ook mensen uit die grote meerderheid die af en toe wel van zich laten horen. De stem van de nuance, de stem van verbinden, de stem van respect voor ieder individu, de stem van…

Linksom of rechtsom we zijn mensen aan elkaar gegeven om er wat van te maken in deze wereld, laten we leren van onze geschiedenis en niet weer de fouten maken van een wereld in verdeeldheid. Het begint bij één en het moddert verder, tenzij we het een halt toeroepen. Dat begint bij een andere één die in de spiegel kijkt en begrijpt dat dit niet de goede toon is die een samenleving verder brengt. Ik kijk regelmatig in die spiegel, en jij?

Hoera!

We mogen meer en meer…

Komende week worden de maatregelen verder versoepeld. De behoefte om de benen meer en meer te strekken neemt toe. Bovendien we hebben ook wel weer zin om een terrasje te pikken. En… we moeten toch ook weer wat gaan verdienen, toch?

Ondertussen blijft het virus wel gewoon doorwaaien, dat wel. Hoe precies, waar precies? We weten steeds meer, maar er zijn nog meer vragen. Een breed veld van specialisten op verschillende wetenschappelijke gebieden houden zich er mee bezig en presenteren zich. Ook niet wetenschappers hebben een mening, of een oplossing voorhanden. Zelfs de meest machtige man van dit moment laat weten dat een medicijn voor malaria goed werkt. Baat het niet schaadt het niet. Oeps… het schaadt wel. En de sportman in Brazilië die ook op populistische wijze het tot president heeft geschopt gelooft nog steeds dat het een griepje is. Amerika passeerde vandaag de 100.000 corona doden en Brazilië is de 25.000 doden ook voorbij, En ja iedereen moet maar het anti malaria medicijn slikken. Bijwerkingen te spijt. De president gelooft er in.

In Europa is de eerste golf voorbij. Elk land is bezig met het ontgrendelen van de economie en op zoek naar middelen om veilig en wel straks weer wat te kunnen rondreizen buiten de eigen landsgrenzen. De zomer staat voor de deur en we willen na zo’n heftige periode wel even weg. Op vakantie, een bioscoopje, een kroeg of lekker eten.

Of dat zal leiden tot een toename van besmettingen? Dat is niet uit te sluiten. Veel zal afhangen of we in staat zijn om te gaan met de aanwijzingen van de mensen die er voor hebben doorgeleerd. Ook al zijn zij het niet over alles eens en moeten ze soms erkennen dat ze het ook niet precies weten. Het blijft een risico-inschatting. Het volgen van ons eigen gezond verstand, naast al die adviezen en richtlijnen, het zal preventief werken.

De overheid hamert op de eigen verantwoordelijkheid die moet uitmonden in het samen onder controle houden van het besmettingsgevaar. Hoe we verschillend we als individu ook hier tegenaan kijken, we zullen de gelederen moeten sluiten om te voorkomen dat een 2e golf van COVID-19 opnieuw ons achter de deuren houdt.

Het virus is in Europa en wordt door de landen op verschillende manieren bestreden met maatregelen en richtlijnen die iedereen treffen. Toch kun je grosso modo wel een ‘rode draad’ ontdekken. Het ontloopt elkaar niet zoveel. Het is meer de ‘hoe’ die wat van elkaar afwijkt dan het ‘wat’. Maar in tegenstelling tot wat in Noord en Zuid Amerika gebeurt lijken we in Europa de wetenschappelijke wereld wat serieuzer te nemen. Gelukkig maar. We kunnen weer beheerst en met de nodige voorwaarden weer redelijk veilig op pad! Hoera!

Goed gebekt

We zullen er in ons landje er toch ook echt aan moeten geloven. De discussie gaat nog wel even door, maar als we in de trein willen dan hebben we straks in juni toch echt een mondkapje nodig.

Om ons heen, zeker in de (Oost) Aziatische landen is het dragen van mondkapjes al ‘gewoon’. Het wordt opgedragen door de overheden aldaar. Het is daar al langer gemeengoed. Het dragen van een mondkapje (of mondmasker) wordt gezien als een bescherming wat helpt tegen het verspreiden van het virus. Hier in Nederland is het meer een aanvulling op de andere maatregelen in omgevingen waar de ‘social distance’ niet te hanteren is.

Gekleurd er op

Gisteren zag ik bij het dagelijkse praatprogramma op een bepaald moment een afvaardiging van het bedrijfsleven zitten. Hans de Boer, Rogier van Boxtel en Edith Schippers. Het ging over het mondkapje. Natuurlijk niet over wat hierboven is beschreven, maar over een medisch gecertificeerd mond-neus masker FFP2. De tafel was in de hoerastemming, want de crisis had toch maar mooi partijen bij elkaar gebracht. Het ondernemerschap, het bedrijfsleven was creatief en flexibel de samenleving te hulp geschoten. En… dit keer zonder winstoogmerk!

Hulde, dat zeker. Hoop, ook dat, want het geeft maar aan hoe vindingrijk we kunnen zijn en dat we in staat zijn om geëffende paden even te laten voor wat het is, als er een crisis is. Maar toch…

Natuurlijk werd de vraag wel gesteld, wat straks als de crisis is bedwongen en er hopelijk een vaccin is voor COVID-19. Even kwam de zorg in beeld en met name de rol van de (terugtrekkende) overheid die ook onder minister Edith Schippers gaten sloeg in het zorgpakket, onder andere door te bezuinigen op de IC’s. Kon me niet aan de indruk onttrekken dat Edith er wat gekleurd op kwam te staan.

Stilletjes hoop ik dat deze crisis leidt tot een wat andere kijk op de wereld. Niet de wereld van het geld, maar de wereld van de mens. Het kapitaal, het bedrijfsleven, het zou ten dienste moeten staan van de mens en dat wat de mens in leven houdt. Dan kom je op hele basale dingen, zoals voeding, gezondheid, natuur en sociale activiteiten. Een voorzichtige blik in de toekomst van deze tafel gaf me niet zoveel hoop. Flexibiliteit vasthouden, economie moet weer op niveau.

Niemand had het er over dat het misschien ook wel wat minder kan in het verdienmodel van de groot kapitalisten. Er was weinig aandacht voor de rol van de overheid voor de zorg en andere vitale onderdelen van de samenleving. Is het niet zo dat dezelfde terugtrekkende overheid een kerende beweging moet maken en weer wat meer grip op die samenleving moeten terugpakken?

Alles vermarkten naar het kapitaal heeft ons veel gebracht, maar ook kwetsbaar gemaakt van het grote geld. We zijn met zijn allen wel wat minder arm geworden, maar de rijken zijn niet wat rijker geworden, maar heel veel rijker. Dat botst en in tijden van crisis wordt het verschil tussen arm en rijk pijnlijk zichtbaar.
Een betere verdeling van welvaart onder de mensheid zou het nieuwe mantra van de wereldorde moeten zijn.

Het zijn grote woorden, misschien zelfs wel met een ‘linkse’ klank. Ik had ze eigenlijk wel willen horen van Lodewijk Asscher, want die zat ook aan die tafel. Hij liet nauwelijks van zich horen, de andere sprekers aan tafel des te meer. Lodewijk weet over het algemeen de sociale visie van zijn partij goed onder de aandacht te krijgen, maar aan deze tafel was hij (jammer genoeg?) minder goed gebekt.