Tante Lies

Hoe is met jouw tante Lies?

Ik ben tegen, ik ben voor.

Ik geloof nergens in, ik geloof in iets.

Ik vertrouw op de overheid, de overheid is een instrument van QAnon.

Vaccinatie moeten we verplichten, vaccinatie is alleen maar bedoeld om ons chips in te planten.

Covid 19 is op één plek in China ontstaan, Bill Gates heeft het virus bedacht om ons te kunnen chippen.

Ik doe mee, ik doe niet meer mee.

Ik geloof in God, ik geloof in bovennatuurlijke wezens.

Ik geloof in mezelf, ik ben mezelf al een tijdje kwijt.

Dierenmarkten zijn een broeihaard voor zoönose. Zoönose is een verzinsel door de farmaceutische industrie.

Tante Lies is dood.

Wie is tante Lies, wie is tante, wie is, wie…..

Tante Lies is je buurvrouw….

Oh, ik geloof niet dat ik haar ken…

Dashboard

Het dashboard

Met gezond verstand en medemenselijkheid en bovenal enig respect gaat het ons wel lukken.

Overspoeld worden we momenteel met informatie over de verspreiding van het virus. Wat we wel en wat we niet moeten doen. Autoriteiten, zelf bedachte autoriteiten. Politieke agenda’s. Verborgen agenda’s. De gedragsdeskundigen en de sociologen hebben nog nooit zoveel actueel te bestuderen materiaal voorbij zien komen.

Inmiddels ben ik zelf in een fase van het leven dat ik meer en meer kan spreken vanuit ervaringen en kennis die ik door studie heb opgedaan. Wellicht behoor ik nu voor enkele, relatief kleine, groepen in de samenleving tot…. ja tot wat eigenlijk?

Ja tot wat eigenlijk? Misschien is dat wel de kern van waar we voor staan als individu in een samenleving die worstelt met een virus die alles wat zo vanzelfsprekend leek, omver schopt. Een overheid die ingrijpende maatregelen treft. Ondernemers die hun levenswerk in rook zien opgaan. Sociale verbanden ontwricht en niet te verwerken emoties gedempt. En dan die vraag? Tot welke groep behoor ik?

Gisteren kwam een reportage voorbij in de uitzending van 1 Vandaag. Een zoon vertelde dat zijn vader hem niet meer als zijn zoon beschouwt. De zoon gaat niet mee in de beelden van zijn vader. Hij vindt dat zijn vader meegezogen wordt in een complottheorie die ver van de werkelijkheid staat. Er is niet over te praten. De stelling is opgetrokken. Wat vader zegt en vindt is in zijn optiek de waarheid. De zoon gelooft niet in de ene waarheid en houdt zich meer vast aan wat hij er zelf over leest en onderzoekt. De vader wil niets meer met zijn zoon en de zoon mist zijn vader. “Want we deden heel veel dingen samen, hij was meer een maatje”.

Hoe triest is dit wel niet. Het laat ons in een hele persoonlijke situatie zien dat we heel veel moeite hebben met de situatie die is ontstaan. Ik kijk regelmatig op het dashboard Covid 19 van de overheid (ja, ik geloof daar in) voor de actuele situatie. Probeer daar dan rekening mee te houden. Vandaag kreeg ik een idee voor nog een dashboard. Want zeker is, dat er in elk geval één groep is waartoe ik behoor. De mensheid. Een dashboard van de humanity. Een dashboard waarop we bijhouden hoe het staat met ons gezond verstand, de medemenselijkheid en bovenal respect voor elkaar. Is dat niet veel belangrijker dan welk dashboard dan ook?

Erbarmelijk

daar wordt je niet vrolijk van

Soms springt er een woord op in je gedachte bij een bepaalde gebeurtenis. Zo volgde ik via de Facebook de wekelijkse persconferentie van de Min. President, bij afwezigheid van de premier door Hugo de Jonge. Nu kun je op Facebook reageren op wat voorbij komt ‘live chat’. Gelukkig kun je het uitzetten, maar daar kwam ik wat later achter.

Wat zag ik in een korte tijd een hoop narigheid voorbij komen. Verwensingen, verwijzingen naar dictaturen, gedachtes dat alles een complot is. Er is geen corona, ‘ze willen absolute macht’. “Het volk wordt monddood gemaakt”. En nog veel meer van dit soort negatieve gedoe dat in elk geval niet tot iets positiefs leidt.

Erbarmelijk dacht ik, wat een waanzin en wat bezielt die mensen. Hoe ver heen moet je zijn om je zo te laten gaan?

Al snel kwam, waarschijnlijk door de associatie een ander woord in mijn gedachten; barmhartig.

met medelijden en liefde

Als ik al die narigheid aan woorden, geadresseerd aan een ander mens, zo voorbij zie komen, dan, ja dan vraag ik me echt af of er ook nog wat anders in deze mensen zit. Zouden ze weg lopen van hun medemens of met ze in gesprek gaan? Zouden ze niet toch een deken om iemand heen leggen die het koud heeft.

Natuurlijk zijn het verschillende grootheden, een politicus of een zwerver, maar toch..

allemaal mensen

Naast corona is er ook een andere fenomeen dat wereldwijd de aandacht trekt. Racisme wordt als containerbegrip gebruikt om ongelijkwaardigheid van mensen aan de kaak te stellen. Iedereen die een beetje nadenkt en verder kijkt dan de eigen omgeving, kan niet anders dan beamen dat we daar nog een wereld in te winnen hebben. Corona is een virus en overkomt ons, maar hoe we met elkaar omgaan overkomt ons niet. Dat doen we zelf, door ons gedrag, onze manier van uiten. De grote meerderheid van de mensheid laat niet van zich horen en leiden hun leven. Relatief kleine groepen, al dan niet aangevoerd door sommige roeptoeters die alleen in zichzelf geloven, zij trekken de aandacht. Gelukkig zijn er ook mensen uit die grote meerderheid die af en toe wel van zich laten horen. De stem van de nuance, de stem van verbinden, de stem van respect voor ieder individu, de stem van…

Linksom of rechtsom we zijn mensen aan elkaar gegeven om er wat van te maken in deze wereld, laten we leren van onze geschiedenis en niet weer de fouten maken van een wereld in verdeeldheid. Het begint bij één en het moddert verder, tenzij we het een halt toeroepen. Dat begint bij een andere één die in de spiegel kijkt en begrijpt dat dit niet de goede toon is die een samenleving verder brengt. Ik kijk regelmatig in die spiegel, en jij?

Goed gebekt

We zullen er in ons landje er toch ook echt aan moeten geloven. De discussie gaat nog wel even door, maar als we in de trein willen dan hebben we straks in juni toch echt een mondkapje nodig.

Om ons heen, zeker in de (Oost) Aziatische landen is het dragen van mondkapjes al ‘gewoon’. Het wordt opgedragen door de overheden aldaar. Het is daar al langer gemeengoed. Het dragen van een mondkapje (of mondmasker) wordt gezien als een bescherming wat helpt tegen het verspreiden van het virus. Hier in Nederland is het meer een aanvulling op de andere maatregelen in omgevingen waar de ‘social distance’ niet te hanteren is.

Gekleurd er op

Gisteren zag ik bij het dagelijkse praatprogramma op een bepaald moment een afvaardiging van het bedrijfsleven zitten. Hans de Boer, Rogier van Boxtel en Edith Schippers. Het ging over het mondkapje. Natuurlijk niet over wat hierboven is beschreven, maar over een medisch gecertificeerd mond-neus masker FFP2. De tafel was in de hoerastemming, want de crisis had toch maar mooi partijen bij elkaar gebracht. Het ondernemerschap, het bedrijfsleven was creatief en flexibel de samenleving te hulp geschoten. En… dit keer zonder winstoogmerk!

Hulde, dat zeker. Hoop, ook dat, want het geeft maar aan hoe vindingrijk we kunnen zijn en dat we in staat zijn om ge√ęffende paden even te laten voor wat het is, als er een crisis is. Maar toch…

Natuurlijk werd de vraag wel gesteld, wat straks als de crisis is bedwongen en er hopelijk een vaccin is voor COVID-19. Even kwam de zorg in beeld en met name de rol van de (terugtrekkende) overheid die ook onder minister Edith Schippers gaten sloeg in het zorgpakket, onder andere door te bezuinigen op de IC’s. Kon me niet aan de indruk onttrekken dat Edith er wat gekleurd op kwam te staan.

Stilletjes hoop ik dat deze crisis leidt tot een wat andere kijk op de wereld. Niet de wereld van het geld, maar de wereld van de mens. Het kapitaal, het bedrijfsleven, het zou ten dienste moeten staan van de mens en dat wat de mens in leven houdt. Dan kom je op hele basale dingen, zoals voeding, gezondheid, natuur en sociale activiteiten. Een voorzichtige blik in de toekomst van deze tafel gaf me niet zoveel hoop. Flexibiliteit vasthouden, economie moet weer op niveau.

Niemand had het er over dat het misschien ook wel wat minder kan in het verdienmodel van de groot kapitalisten. Er was weinig aandacht voor de rol van de overheid voor de zorg en andere vitale onderdelen van de samenleving. Is het niet zo dat dezelfde terugtrekkende overheid een kerende beweging moet maken en weer wat meer grip op die samenleving moeten terugpakken?

Alles vermarkten naar het kapitaal heeft ons veel gebracht, maar ook kwetsbaar gemaakt van het grote geld. We zijn met zijn allen wel wat minder arm geworden, maar de rijken zijn niet wat rijker geworden, maar heel veel rijker. Dat botst en in tijden van crisis wordt het verschil tussen arm en rijk pijnlijk zichtbaar.
Een betere verdeling van welvaart onder de mensheid zou het nieuwe mantra van de wereldorde moeten zijn.

Het zijn grote woorden, misschien zelfs wel met een ‘linkse’ klank. Ik had ze eigenlijk wel willen horen van Lodewijk Asscher, want die zat ook aan die tafel. Hij liet nauwelijks van zich horen, de andere sprekers aan tafel des te meer. Lodewijk weet over het algemeen de sociale visie van zijn partij goed onder de aandacht te krijgen, maar aan deze tafel was hij (jammer genoeg?) minder goed gebekt.

Zwart, Wit

Ik kan er niet zoveel aan doen. Het boeit me, het triggert me en ik vind er wat van..
In mijn vorige blog een kaartje waarop te zien is hoe de wereld rood kleurt. Nu een dag of 10 verder…

10 april 2020

Leg de plaatjes naast elkaar en zie de verdubbeling. En dan de discussie afgelopen week in de 2e kamer. Met onze nationale roeptoeter voorop…. Het is echt geen sinecure, we hebben een groot probleem met beschermingsmiddelen. Het is goed dat de 2e kamer de regering blijft controleren, maar dan toch…Op zoek naar het afdwingen van garanties die gewoon niet te geven zijn. De hoge toon, de verwijten… Je hoeft er toch niet voor doorgeleerd te hebben dat je kunt begrijpen dat als de hele wereld hetzelfde wil… het er niet zo even is. Misschien hadden ze… mogelijk zou het dan… Wat we in elk geval weten is dat we het eigenlijk helemaal niet weten. Dat maakt angstig, want wat willen we graag alles weten, de grip er op hebben.

Dan gisteren; de tiende Passion, hoe anders werd het deze keer. Bijna 2,8 miljoen mensen keken naar de directe uitzending. Heel veel positieve reacties op Twitter, de tijdlijnen in Facebook.. veel waardering. Mooie terugblik en Johny de Mol als eigentijdse actuele verteller die ‘echt’ was. Het thema “Geef mij je angst”. Met dat lied door vele zangers en zangeressen virtueel als digitaal koor, gezongen, werd de uitzending be√ęindigd. Symbolisch door samen te zingen net zoals het samenwerken on de gevolgen van het het virus te bestrijden, kijk maar.

De ene dag de hoge toon in de 2e kamer, de andere dag een heel andere toon in de Passion uitzending. Een boodschap van geloof, hoop en liefde. Oproep om de angst te ruilen voor hoop. In dezelfde uitzending het lied “Zwart Wit”

Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit
Maar in de kleur van je hart, maar in de kleur van je hart

Frank Boeijen

Misschien lukte het in de 2e kamer nog niet zo goed om die angst om te zetten in hoop en stokte even het denken in de kleur van het hart en werd het zwart-wit.

Zin

Recent was psychiater Dirk De Wachter in het nieuws. Eerder schreef ik een blog over een uitzending van Buitenhof waarin hij een discussie, of toch meer een gesprek voerde. Het ging over het boek: De laatste deur

Waarom plegen schrijvers zelfmoord? Op die vraag probeert Jeroen Brouwers in De laatste deur, zijn alom geprezen zelfmoordbijbel, antwoord te vinden. Vijftig jaar werkte hij aan het boek, dat eerder dit jaar opnieuw werd uitgegeven. Toch bleef zijn vraag onbeantwoord. Kunnen psychiaters en schrijvers wat leren van het boek? Een gesprek met Philip Huff, romanschrijver en essayist, en Dirk De Wachter, psychiater en hoogleraar aan de universiteit van Leuven.

Het was een boeiend gesprek. Dirk De Wachter gaf aan dat de zin van het leven een belangrijke rol speelt bij su√Įcidaliteit. Enkele uitspraken triggerde me om ze vast te leggen:
“ik sta altijd aan de kant van de hoop”
“het is een soort ethische verplichting van de psychiater”
“we staan altijd aan de kant van het leven”
“ik denk dat het een ethische noodzaak is van de hulpverlener om aan de kant van het leven te staan”

Juist nu in Den Haag in de politiek er stromingen zijn die hulp bij zelfdoding wil reguleren zijn de uitspraken van De Wachter actueel en voegen zijn woorden argumenten toe aan het debat.

Dirk De Wachter¬†heeft recent het boek “De Wereld van de Wachter” geschreven. In dit boek stapt de psychiater uit zijn psychiaterstoel en trekt deze de wereld in. Het is een aanbevelenswaardig boek. Vlot geschreven een zoektocht naar de manier waarop de mensen vandaag samenleven, op zoek naar de zin van onze dagelijkse realiteit.

Zingeving anno 2017 is in een wereld waarin het lijkt of deze op hol is geslagen een belangrijk issue in mijn optiek. In deze wereld nemen mensen meer en meer afstand van de religieuze wortels. Spiritualiteit blijft een behoefte, dat zien we terug. Niet zozeer in gemeenschapsverband, maar individueel, vrijblijvend met rituelen en symbolen. Juist nu, zou de mens een belangrijke basis moeten vinden in de zin van het bestaan. Ik gun een ieder die Zin van het bestaan, welke mij steeds heeft gedragen in wat op mijn pad is gekomen.

link naar het fragment link

Tandarts

Stel je voor: Je hebt een verschrikkelijke vorm van claustrofobie. Je kan niet anders dan met de lift en je zit vast ergens tussen de bovenste verdiepingen. Wat gebeurt er met je? Of…
Je hebt een buitengewone vorm van arachnofobie en zo maar van boven valt er een toch wel behoorlijke spin in je nek en verdwijnt onder je kleding. Wat gebeurt er met je? Of….
Zo zijn er vele gebeurtenissen die bij een mens een hele heftige reactie kan opwekken. Angst! En ons lichaam komt dan in actie….en niet zo’n klein beetje ook. Het is niet om te lachen, dat staat vast. Lees meer

Ik denk dat vrijwel niemand opgewekt een tandarts zal bezoeken. Vaak is er een reden en soms is er een dringende reden. Je zal dan maar behept zijn met soortgelijke angstgevoelens. Je omgeving kijkt je meevarend aan en zelf wil je dit ook niet. Je wang heeft de vorm van een watermeloen en de pijn is ondraaglijk. En de tandarts?
Zelf kom ik nog uit de tijd van de schooltandarts, de sanering, de invoering van fluoride etc. Er was nog geen markt en de tandarts werd niet betaald per verrichting. Nu wel. Lees meer

Inmiddels ben ik jaren verder en mijn ervaring is dat het vak van tandarts door een ieder over het algemeen vaktechnisch wel goed wordt uitgevoerd. Alleen de manier waarop, de drive, motivatie is zeer divers.
Zo heb ik tandartsen meegemaakt die alleen een gebit zien. In verschillende behandelkamers liggen cli√ęnten te wachten en in rap tempo worden zoveel mogelijk soortgelijke verrichtingen uitgevoerd. Hoe meer verrichtingen, hoe meer er binnenkomt. Geen tijd voor vragen, geen tijd voor ‘au’ het doet zeer, wacht even. Eigenlijk geen tijd voor de mens i.p.v. het gebit.

Mijn eerste tandarts was in Haarlem. Gewoon een tandarts met een assistente. Elk half jaar in elk geval er naar toe met het gehele gezin. Rustig wachten en als je aan de beurt was… Wie eerst en dan werd je naam genoemd, je werd gekend, als mens, als gezin. Poetsadvies en de jongste kreeg een kleinigheidje als het weer zonder al te veel verdriet gelukt was.

angstOnvoorzien werd ik weer eens geconfronteerd met iemand die overvallen werd door een aanval van angst. Zweten, huilen, trillen. Nee geen kind, maar een volwassen man, die best wel stevig in zijn schoenen staat. Een zeurderig uitgesteld pijntje in de mond explodeerde tot een verschrikkelijke ontstekingspijn. Het was niet de pijn, maar de angst die regeerde. Zijn ervaring met de tandarts was er √©√©n van het eerste beschreven type. De tandarts van het gebit. Het was avond en de praktijk was gesloten. Gelukkig is het geregeld dat in de regio de tandartsen een spoeddienst in de lucht hebben. Bijna paniekerig was er het contact met de dienstdoende tandarts. Dezelfde avond naar de praktijk. De verrichting duurde een minuut of vijf, de administratie een minuut of tien. Al met al was de aandacht van de tandarts voor de cli√ęnt ruim een uur. Het ging om het contact en het gesprek. Er was een klik in de motivatie waarvoor je hiertoe op aarde bent. De tandarts liet zich ontvallen “ik wil mensen helpen”.

Ik kan niet in het binnenste van deze drie tandartsen kijken. Tandartsen zijn gewoon mensen. De een wil zo snel mogelijk, zo veel mogelijk verdienen en stelt de verrichting centraal. De ander wil er vooral zijn om een ander mens te helpen en stelt de mens centraal in het contact. Uiterste typeringen waar nog heel wat er tussenin zit. Het is meestal niet zo zwart wit, maar als je behept met angst dan is het maar goed dat er tandartsen zijn die wat minder dan alleen een gebit zien.
De angst is niet meteen overwonnen, maar er is vertrouwen gekweekt. De weg naar een gezond gebit is in gang gezet. Mooi dat er mensen zijn die gewoon anderen willen helpen, mooi dat ze ook nog tandarts zijn.