Herfst

Ik hou zo van de herfst….

Photo by Mitch Kesler from Pexels

De kleurenpracht van de herfst wordt niet altijd gezien. Maar herfstkleuren ze zijn prachtig. Een kleurenspektakel wat verandering inluidt. Het oude gaat weg, het wordt kaal en dan opnieuw in bloei. Herfst neemt kleurrijk afscheid van het oude en geeft ruimte voor iets nieuws.

Dit jaar 2020 zou voor mij en de familie een zeer bijzonder en feestelijk jaar worden. Huwelijksfeesten, trouwerij, bijzondere mijlpalen in de leeftijd enzovoorts. Het zou van feest tot feest gaan. Toen kwam corona en het werd anders, totaal anders.

Wereldwijd hakte de pandemie er stevig in. Natuurlijk een grote gezondheidscrisis die bestreden moest worden. Maatregelen, beperkingen, onzekerheid, misschien angst en…

Misschien wel door deze crisis werd iets anders bloot gelegd. Namelijk dat de mensheid wel heel erg verdeeld is in vele kampen. Soms staan hele groepen tegen over elkaar. Vandaag 3 november 2020. Verkiezingen in Amerika.Er zijn deskundigen die onlusten niet uitsluiten als er geen duidelijke grote verschillen zijn tussen de rode en blauwe. In eigen land is de discussie verhard en worden politici belaagd door mensen die het gezag niet meer serieus wensen te nemen.

Angst, jaloezie, eigen gelijk, wij tegen zij, rug tegen rug… Het is wat we nu dagelijks voorbij zien komen. Zelfs in de lokale supermarkt voel je je bekeken als je wel of niet een mondkapje draagt. Ogen spreken dan vaak boekdelen.

Persoonlijk moesten we al onze bijzondere momenten voorbij laten gaan. Dat staat in geen verhouding tot wat de pandemie heeft aangericht en nog aanricht. En dan gaat het niet alleen om de gezondheid. Het gaat ook om onze samenleving waarin groepen zich zijn gaan roeren en opstaan tegen wat ons als samenleving bindt. Straks weer verkiezingen en… de partij voor ‘ikke’ bestaat niet. We zijn (zie de politieke verscheidenheid in de partijen) een verdeeld land. Maar we zijn wel één samenleving, één wereld. We zullen het echt met elkaar moeten doen. Elkaar uitmoorden leidt nergens toe, dat heeft de geschiedenis wel geleerd. Mensen die dat denken hebben de civilisatie gemist en moeten nog wat inhalen.

Herfst kleurrijk een periode van afscheid nemen van het oude naar de winter. Daarna lente… groeien, nieuw leven. Niet hetzelfde, nee nieuw leven.

Laten we als mensheid leren van de natuur. Na de winter komt de lente en nieuw leven. Als we ons best doen om dat nieuwe leven te laten groeien als bindmiddel voor een samenleving waarin we niet tegen over elkaar staan, maar wel naast elkaar. Een samenleving waar de waarde niet wordt gemeten door het kapitaal, de oneindige economische groei, maar door het welzijn van mensen.

Zo vlak voor de lente van 2021 mogen we weer naar de stembus om een keuze te maken. Ik ga stemmen voor een partij die het welzijn van mensen het meest belangrijk acht. Belangrijker dan ongebreidelde economische groei , waarvan de winsten vooral in de zakken van de meest kapitaalkrachtige burgers verdwijnen. Want laten we eerlijk zijn. Het is toch niet uit te leggen dat zij, tijdens deze crisis, hun kapitaal met een kwart zien groeien terwijl de hardwerkende kleine horecaondernemer het laatste spaargeld ziet verdwijnen en afhankelijk moet zijn van steunmaatregelen van de overheid. We zijn toch verdorie Amerika niet waar het alleen om geld lijkt te gaan!

Tante Lies

Hoe is met jouw tante Lies?

Ik ben tegen, ik ben voor.

Ik geloof nergens in, ik geloof in iets.

Ik vertrouw op de overheid, de overheid is een instrument van QAnon.

Vaccinatie moeten we verplichten, vaccinatie is alleen maar bedoeld om ons chips in te planten.

Covid 19 is op één plek in China ontstaan, Bill Gates heeft het virus bedacht om ons te kunnen chippen.

Ik doe mee, ik doe niet meer mee.

Ik geloof in God, ik geloof in bovennatuurlijke wezens.

Ik geloof in mezelf, ik ben mezelf al een tijdje kwijt.

Dierenmarkten zijn een broeihaard voor zoönose. Zoönose is een verzinsel door de farmaceutische industrie.

Tante Lies is dood.

Wie is tante Lies, wie is tante, wie is, wie…..

Tante Lies is je buurvrouw….

Oh, ik geloof niet dat ik haar ken…

Hoi Bo, hoe is….

Zomaar een gesprekje tussen twee jonge mannen.

Foto door Miguel Á. Padriñán via Pexels

B Ik lig in het ziekenhuis
A Zo hoezo?
B Corona
A Shit joh…
B Zekers, was een paar weken geleden als vanouds in de Bullit
A Ja, ff lekker uit ons dak, werd wel weer tijd
B Heb Fez ook nog gesproken
A Ja ik ook, was ook ziek hé
B Ook Corona hoorde ik, net als Doortje
A Doortje?
B Ja Doortje is ook ff out, haar vriend Thijs ook
A Shit joh, dat is balen
B Meer dan dat, ik stik zowat joh.. Mijn opa ligt inmiddels op IC en mijn moeder is thuis. Kan niet werken, heeft ook klachten.
A O ja, die werkt in het ziekenhuis hé.
B Yip, nu ff niet dan. Het is wel shit, opa op IC, moeder thuis en ik hoorde dat de Bullit nu dicht is voor 2 maanden. Was een echte uitbraak, meer dan 20 waren het haasje.
A Zo, dat valt tegen, nou ja gelukkig organiseert Damian komend weekend in de schuur van Melle een party…
B <..>
A BO?
B Mijn zus kwam er tussen; opa is dood.
A Zo dat is shit zeg, was zeker ‘dor hout’
B Hum…
A Nou je weet wel oud en versleten, gaat toch een keer dood, toch?
B Hij was mijn beste vriend, kon hem echt vertrouwen hij was nog geen 60 en nog elke dag aan het werk.
A Nou ik ga hangen hoor, sterkte hé

Een hele generatie jonge mensen, jong volwassenen moeten inleveren. Via de YouTube kanalen roepen voor hen bekende Nederlanders op om niet meer mee te doen aan de coronamaatregelen. Het is voor veel van deze jonge mensen een ‘ver van mijn bed’ show. Totdat het dichtbij komt en iemand persoonlijk treft. Voor de grote buitenwereld blijven we stoer, van binnen gaat er iets onherstelbaars kapot.

Als we straks een eind verder zijn en we deze pandemie achter ons hebben zullen we best weer opkrabbelen en het leven weer kunnen leiden zoals we gewend waren. Maar wat onherstelbaar kapot is, is kapot. Daar moeten we mee leren leven. Laten we toch vooral niet tegen over elkaar gaan staan en de gelederen sluiten om zo min mogelijk onherstelbaar kapot te laten gaan.

Dashboard

Het dashboard

Met gezond verstand en medemenselijkheid en bovenal enig respect gaat het ons wel lukken.

Overspoeld worden we momenteel met informatie over de verspreiding van het virus. Wat we wel en wat we niet moeten doen. Autoriteiten, zelf bedachte autoriteiten. Politieke agenda’s. Verborgen agenda’s. De gedragsdeskundigen en de sociologen hebben nog nooit zoveel actueel te bestuderen materiaal voorbij zien komen.

Inmiddels ben ik zelf in een fase van het leven dat ik meer en meer kan spreken vanuit ervaringen en kennis die ik door studie heb opgedaan. Wellicht behoor ik nu voor enkele, relatief kleine, groepen in de samenleving tot…. ja tot wat eigenlijk?

Ja tot wat eigenlijk? Misschien is dat wel de kern van waar we voor staan als individu in een samenleving die worstelt met een virus die alles wat zo vanzelfsprekend leek, omver schopt. Een overheid die ingrijpende maatregelen treft. Ondernemers die hun levenswerk in rook zien opgaan. Sociale verbanden ontwricht en niet te verwerken emoties gedempt. En dan die vraag? Tot welke groep behoor ik?

Gisteren kwam een reportage voorbij in de uitzending van 1 Vandaag. Een zoon vertelde dat zijn vader hem niet meer als zijn zoon beschouwt. De zoon gaat niet mee in de beelden van zijn vader. Hij vindt dat zijn vader meegezogen wordt in een complottheorie die ver van de werkelijkheid staat. Er is niet over te praten. De stelling is opgetrokken. Wat vader zegt en vindt is in zijn optiek de waarheid. De zoon gelooft niet in de ene waarheid en houdt zich meer vast aan wat hij er zelf over leest en onderzoekt. De vader wil niets meer met zijn zoon en de zoon mist zijn vader. “Want we deden heel veel dingen samen, hij was meer een maatje”.

Hoe triest is dit wel niet. Het laat ons in een hele persoonlijke situatie zien dat we heel veel moeite hebben met de situatie die is ontstaan. Ik kijk regelmatig op het dashboard Covid 19 van de overheid (ja, ik geloof daar in) voor de actuele situatie. Probeer daar dan rekening mee te houden. Vandaag kreeg ik een idee voor nog een dashboard. Want zeker is, dat er in elk geval één groep is waartoe ik behoor. De mensheid. Een dashboard van de humanity. Een dashboard waarop we bijhouden hoe het staat met ons gezond verstand, de medemenselijkheid en bovenal respect voor elkaar. Is dat niet veel belangrijker dan welk dashboard dan ook?

Oeps…

Iets om rekening mee te houden

Eerder publiceerde ik een model waarin de impact van het Coronavirus t.o.v. andere ziekte zich verspreidde. In dat model kwam Covid-9 in een half jaar met een zwarte stip op 3 met de meest dodelijke ziekte van dit moment. Meer dan bijvoorbeeld HIV of Malaria.Ik schrok er wel wat van. Ik had het nog nooit zo in de context van andere ziektes bekeken. Komt vooral omdat er nog geen medicijnen zijn. Niet om bang van te worden, maar wel iets om serieus rekening mee te houden. Al zijn de meningen daarover verdeeld.

Van de week verloor Viruswaanzin een kort geding. De overheid neemt goede en gepaste maatregelen. Het virus vergt blijkbaar deze inzet…

Er zijn geluiden van relatief kleine groepen en individuen die Covid-19 als niet veel meer dan een griep beschouwen. Elk jaar sterven er immers mensen ook aan de griep. Ook dan vooral ouderen en mensen met andere aandoeningen. Vandaar de griepprik voor risicogroepen. We willen namelijk voorkomen dat de ‘gewone’ griep oudere mensen en mensen met een zwakkere gezondheid daardoor overlijden.

Covid-19 houdt huis als we niets doen, het maar laten gebeuren. Als we niet in staat zijn solidair te zijn. De economie lijdt er onder, dat is waar, maar….
Het is juist diezelfde economie die alleen kan draaien als mensen gezond zijn. Het idiote idee dat ik deze week hoorde, van een influenceer: “laat al die mensen waarvoor het virus een risico vormt gewoon binnenblijven tot er een vaccin is, dan kunnen wij jongeren er gewoon op uit”. Als al die mensen binnen zouden blijven, dan is er geen economie meer. Mensen uit risicogroepen zijn gewoon aan het werk. Ruim 1,2 miljoen diabetespatiënten, zo’n 1,5 miljoen hartpatiënten. Denk daarbij aan de 50% van de bevolking 18+ met overgewicht.

Stel je eens voor dat al deze mensen op hun handen gaan zitten, binnenblijven en afwachten. Dan valt alles pas echt stil, oeps…

Plussen en minnen…..

We worden er mee groot gebracht. Tegenstellingen. We leren het al op school; op versus neer, meer versus minder, groot versus klein, jong versus oud etc.

Hele lessen worden er aan besteed. Onderscheid maken…
Het is nodig om het verschil te kunnen zien en te maken. Om te kunnen functioneren in een steeds complexer wordende wereld. Het verschil tussen goed en kwaad, wit en zwart, zoet en zuur, plus en min.

Hoe anders wordt het als het leren zien van verschillen leidt tot foutief discrimineren? Of erger nog; racisme!
Het zit niet in de tegenover elkaar gestelde woorden, maar in de lading wat er aan wordt gegeven. Wat voor de één goed is, is voor een ander echt fout. Denk maar eens aan medicatie. De ene mens overleeft door de medicatie, terwijl een ander mens aan dezelfde medicatie ten onder gaat.

We leven inmiddels in een wereld waar politici , ja zelfs wereldleiders, de tegenstellingen vergroten. Het ene goed is alleen goed… al het andere deugt niet. We luisteren er ook niet meer naar… Zelfs niet als a-politieke wetenschappers advies geven wat niet past in het politieke straatje. De gevolgen zijn in de wereldwijde coronacrisis af te lezen. Het is niet best… en ja het is natuurlijk weer het ‘gewone volk’ dat de grootste klappen krijgt.

Tegenstellingen het wordt ons geleerd al vroeg op de lagere school. Wat ik ook heb geleerd op dezelfde school is dat de plus en de min elkaar soms nodig hebben. Vooral als het donker is…

laat het lampje maar branden

In een stil moment moest ik daaraan denken, een lampje, een lichtje dat gaat branden als de plus en min goed met elkaar in verbinding staan.

Het is misschien een kwestie van plussen en minnen, wellicht wat naïef, maar zou het niet helpen als juist in deze tijd de politieke leiders hun best doen om het licht van verbinding te laten schijnen over onze wereld?

Erbarmelijk

daar wordt je niet vrolijk van

Soms springt er een woord op in je gedachte bij een bepaalde gebeurtenis. Zo volgde ik via de Facebook de wekelijkse persconferentie van de Min. President, bij afwezigheid van de premier door Hugo de Jonge. Nu kun je op Facebook reageren op wat voorbij komt ‘live chat’. Gelukkig kun je het uitzetten, maar daar kwam ik wat later achter.

Wat zag ik in een korte tijd een hoop narigheid voorbij komen. Verwensingen, verwijzingen naar dictaturen, gedachtes dat alles een complot is. Er is geen corona, ‘ze willen absolute macht’. “Het volk wordt monddood gemaakt”. En nog veel meer van dit soort negatieve gedoe dat in elk geval niet tot iets positiefs leidt.

Erbarmelijk dacht ik, wat een waanzin en wat bezielt die mensen. Hoe ver heen moet je zijn om je zo te laten gaan?

Al snel kwam, waarschijnlijk door de associatie een ander woord in mijn gedachten; barmhartig.

met medelijden en liefde

Als ik al die narigheid aan woorden, geadresseerd aan een ander mens, zo voorbij zie komen, dan, ja dan vraag ik me echt af of er ook nog wat anders in deze mensen zit. Zouden ze weg lopen van hun medemens of met ze in gesprek gaan? Zouden ze niet toch een deken om iemand heen leggen die het koud heeft.

Natuurlijk zijn het verschillende grootheden, een politicus of een zwerver, maar toch..

allemaal mensen

Naast corona is er ook een andere fenomeen dat wereldwijd de aandacht trekt. Racisme wordt als containerbegrip gebruikt om ongelijkwaardigheid van mensen aan de kaak te stellen. Iedereen die een beetje nadenkt en verder kijkt dan de eigen omgeving, kan niet anders dan beamen dat we daar nog een wereld in te winnen hebben. Corona is een virus en overkomt ons, maar hoe we met elkaar omgaan overkomt ons niet. Dat doen we zelf, door ons gedrag, onze manier van uiten. De grote meerderheid van de mensheid laat niet van zich horen en leiden hun leven. Relatief kleine groepen, al dan niet aangevoerd door sommige roeptoeters die alleen in zichzelf geloven, zij trekken de aandacht. Gelukkig zijn er ook mensen uit die grote meerderheid die af en toe wel van zich laten horen. De stem van de nuance, de stem van verbinden, de stem van respect voor ieder individu, de stem van…

Linksom of rechtsom we zijn mensen aan elkaar gegeven om er wat van te maken in deze wereld, laten we leren van onze geschiedenis en niet weer de fouten maken van een wereld in verdeeldheid. Het begint bij één en het moddert verder, tenzij we het een halt toeroepen. Dat begint bij een andere één die in de spiegel kijkt en begrijpt dat dit niet de goede toon is die een samenleving verder brengt. Ik kijk regelmatig in die spiegel, en jij?

Hoera!

Komende week worden de maatregelen verder versoepeld. De behoefte om de benen meer en meer te strekken neemt toe. Bovendien we hebben ook wel weer zin om een terrasje te pikken. En… we moeten toch ook weer wat gaan verdienen, toch?

Ondertussen blijft het virus wel gewoon doorwaaien, dat wel. Hoe precies, waar precies? We weten steeds meer, maar er zijn nog meer vragen. Een breed veld van specialisten op verschillende wetenschappelijke gebieden houden zich er mee bezig en presenteren zich. Ook niet wetenschappers hebben een mening, of een oplossing voorhanden. Zelfs de meest machtige man van dit moment laat weten dat een medicijn voor malaria goed werkt. Baat het niet schaadt het niet. Oeps… het schaadt wel. En de sportman in Brazilië die ook op populistische wijze het tot president heeft geschopt gelooft nog steeds dat het een griepje is. Amerika passeerde vandaag de 100.000 corona doden en Brazilië is de 25.000 doden ook voorbij, En ja iedereen moet maar het anti malaria medicijn slikken. Bijwerkingen te spijt. De president gelooft er in.

In Europa is de eerste golf voorbij. Elk land is bezig met het ontgrendelen van de economie en op zoek naar middelen om veilig en wel straks weer wat te kunnen rondreizen buiten de eigen landsgrenzen. De zomer staat voor de deur en we willen na zo’n heftige periode wel even weg. Op vakantie, een bioscoopje, een kroeg of lekker eten.

Of dat zal leiden tot een toename van besmettingen? Dat is niet uit te sluiten. Veel zal afhangen of we in staat zijn om te gaan met de aanwijzingen van de mensen die er voor hebben doorgeleerd. Ook al zijn zij het niet over alles eens en moeten ze soms erkennen dat ze het ook niet precies weten. Het blijft een risico-inschatting. Het volgen van ons eigen gezond verstand, naast al die adviezen en richtlijnen, het zal preventief werken.

De overheid hamert op de eigen verantwoordelijkheid die moet uitmonden in het samen onder controle houden van het besmettingsgevaar. Hoe we verschillend we als individu ook hier tegenaan kijken, we zullen de gelederen moeten sluiten om te voorkomen dat een 2e golf van COVID-19 opnieuw ons achter de deuren houdt.

Het virus is in Europa en wordt door de landen op verschillende manieren bestreden met maatregelen en richtlijnen die iedereen treffen. Toch kun je grosso modo wel een ‘rode draad’ ontdekken. Het ontloopt elkaar niet zoveel. Het is meer de ‘hoe’ die wat van elkaar afwijkt dan het ‘wat’. Maar in tegenstelling tot wat in Noord en Zuid Amerika gebeurt lijken we in Europa de wetenschappelijke wereld wat serieuzer te nemen. Gelukkig maar. We kunnen weer beheerst en met de nodige voorwaarden weer redelijk veilig op pad! Hoera!

Goed gebekt

We zullen er in ons landje er toch ook echt aan moeten geloven. De discussie gaat nog wel even door, maar als we in de trein willen dan hebben we straks in juni toch echt een mondkapje nodig.

Om ons heen, zeker in de (Oost) Aziatische landen is het dragen van mondkapjes al ‘gewoon’. Het wordt opgedragen door de overheden aldaar. Het is daar al langer gemeengoed. Het dragen van een mondkapje (of mondmasker) wordt gezien als een bescherming wat helpt tegen het verspreiden van het virus. Hier in Nederland is het meer een aanvulling op de andere maatregelen in omgevingen waar de ‘social distance’ niet te hanteren is.

Gekleurd er op

Gisteren zag ik bij het dagelijkse praatprogramma op een bepaald moment een afvaardiging van het bedrijfsleven zitten. Hans de Boer, Rogier van Boxtel en Edith Schippers. Het ging over het mondkapje. Natuurlijk niet over wat hierboven is beschreven, maar over een medisch gecertificeerd mond-neus masker FFP2. De tafel was in de hoerastemming, want de crisis had toch maar mooi partijen bij elkaar gebracht. Het ondernemerschap, het bedrijfsleven was creatief en flexibel de samenleving te hulp geschoten. En… dit keer zonder winstoogmerk!

Hulde, dat zeker. Hoop, ook dat, want het geeft maar aan hoe vindingrijk we kunnen zijn en dat we in staat zijn om geëffende paden even te laten voor wat het is, als er een crisis is. Maar toch…

Natuurlijk werd de vraag wel gesteld, wat straks als de crisis is bedwongen en er hopelijk een vaccin is voor COVID-19. Even kwam de zorg in beeld en met name de rol van de (terugtrekkende) overheid die ook onder minister Edith Schippers gaten sloeg in het zorgpakket, onder andere door te bezuinigen op de IC’s. Kon me niet aan de indruk onttrekken dat Edith er wat gekleurd op kwam te staan.

Stilletjes hoop ik dat deze crisis leidt tot een wat andere kijk op de wereld. Niet de wereld van het geld, maar de wereld van de mens. Het kapitaal, het bedrijfsleven, het zou ten dienste moeten staan van de mens en dat wat de mens in leven houdt. Dan kom je op hele basale dingen, zoals voeding, gezondheid, natuur en sociale activiteiten. Een voorzichtige blik in de toekomst van deze tafel gaf me niet zoveel hoop. Flexibiliteit vasthouden, economie moet weer op niveau.

Niemand had het er over dat het misschien ook wel wat minder kan in het verdienmodel van de groot kapitalisten. Er was weinig aandacht voor de rol van de overheid voor de zorg en andere vitale onderdelen van de samenleving. Is het niet zo dat dezelfde terugtrekkende overheid een kerende beweging moet maken en weer wat meer grip op die samenleving moeten terugpakken?

Alles vermarkten naar het kapitaal heeft ons veel gebracht, maar ook kwetsbaar gemaakt van het grote geld. We zijn met zijn allen wel wat minder arm geworden, maar de rijken zijn niet wat rijker geworden, maar heel veel rijker. Dat botst en in tijden van crisis wordt het verschil tussen arm en rijk pijnlijk zichtbaar.
Een betere verdeling van welvaart onder de mensheid zou het nieuwe mantra van de wereldorde moeten zijn.

Het zijn grote woorden, misschien zelfs wel met een ‘linkse’ klank. Ik had ze eigenlijk wel willen horen van Lodewijk Asscher, want die zat ook aan die tafel. Hij liet nauwelijks van zich horen, de andere sprekers aan tafel des te meer. Lodewijk weet over het algemeen de sociale visie van zijn partij goed onder de aandacht te krijgen, maar aan deze tafel was hij (jammer genoeg?) minder goed gebekt.

Hoe vrij is vrij?

Vanmorgen op de televisie sprak een ondernemer van een restaurant en, ik dacht zijn kleindochter, over de vrijheid. Tenslotte is het vandaag 5 mei en vieren we onder bijzondere omstandigheden het feit dat we 75 jaar geleden als land volledig zijn bevrijd. De vraag die aan beide werd gesteld werd; “voel jij je vrij?”

De jonge dame was vrij rap met haar antwoord. Nee, zei ze, ik kan niet doen wat ik wil, ik kan niet overal heen waar ik naar toe wil. De oudere ondernemer moest er even iets langer over nadenken. Ook hij kwam op een wat genuanceerder nee. Hij vertelde zich niet volledig vrij te voelen. Zijn restaurant moest dicht.

Een dag eerder begon de koning zijn toespraak;

” Het voelt vreemd op een bijna lege Dam. Maar ik weet dat U, dat jij, deze Nationale Herdenking meebeleeft en dat we hier samen staan. In deze uitzonderlijke maanden hebben wij allemaal een deel van onze vrijheid op moeten geven. Sinds de oorlog heeft ons land iets dergelijks niet gekend.”

De koning beaamt we hebben een deel van onze vrijheid moet opgeven, maar er is een essentieel verschil want, zo vervolgt hij in zijn toespraak;

“Nu maken we zelf een keuze. In het belang van leven en gezondheid. Toen wérd de keuze voor ons gemaakt. Door een bezetter met een ideologie zonder genade die vele miljoenen mensen de dood in joeg.”

Een dag eerder was het woord aan Arnon Grunberg. Zijn 4 mei lezing met als thema “Herdenken gaat uit van de vaststelling dat het verleden niet voltooid is”
Hij deelde een ooggetuige verslag van Filip Müller die zeer dicht bij de doden is geweest. Hij was een Slowaakse Jood, lid van het Sonderkommando van Auschwitz-Birkenau. Ik citeer een stukje wat mijn maag deed omdraaien bij het horen daarvan.

Moeder en baby

“De naakte vrouwen staan met hun kinderen voor de executiemuur. Toen knalden er opeens een paar schoten door de stilte. Het kind was van opzij in de borst getroffen. De moeder, die voelde dat het bloed van haar kind langs haar lichaam liep, verloor haar zelfbeheersing en smeet de moordenaar het kind in het gezicht, toen die de loop van zijn wapen al op haar had gericht.”

Het zijn verschillende grootheden waar ik nu over spreek. Daar ben ik me terdege van bewust. Je zult maar ondernemer zijn en je ziet je levenswerk wegkwijnen door overheidsingrijpen. Je zult maar jong zijn en van het leven willen genieten en alle festivals zijn voorlopig verboden, door overheidsingrijpen. Maar weet, stel…
Je doet het toch… je opent je restaurant, je café. Je organiseert via Facebook een festival op een geweldige verlaten parkeerplaats. Je weet in elk geval zeker dat jouw niet zal overkomen wat die naakte vrouw aan die muur is overkomen. Je beland echt niet tegen een muur om afgeschoten te worden.

Onze vrijheid om te bewegen en te doen waar we zin in hebben is beperkt. In vrijheid hebben we gekozen voor mensen die nu hele zware beslissingen moeten nemen. Dat is waar we heel dankbaar voor moeten zijn en dat we dat nooit zullen vergeten. Juist, deze vrijheid is ons grootste goed om te bewaken. Want het is die vrijheid die ons bescherming biedt tegen de willekeur en waanzin van types die het niet zo op hebben met een vrije democratische rechtstaat. Vrijheid is ons grootste goed. Dat is niet te koop of af te kopen. Maar toch, voor die ondernemer, de jongeren en vele anderen zal de vraag spelen: hoe vrij is vrij?