Goed gebekt

We zullen er in ons landje er toch ook echt aan moeten geloven. De discussie gaat nog wel even door, maar als we in de trein willen dan hebben we straks in juni toch echt een mondkapje nodig.

Om ons heen, zeker in de (Oost) Aziatische landen is het dragen van mondkapjes al ‘gewoon’. Het wordt opgedragen door de overheden aldaar. Het is daar al langer gemeengoed. Het dragen van een mondkapje (of mondmasker) wordt gezien als een bescherming wat helpt tegen het verspreiden van het virus. Hier in Nederland is het meer een aanvulling op de andere maatregelen in omgevingen waar de ‘social distance’ niet te hanteren is.

Gekleurd er op

Gisteren zag ik bij het dagelijkse praatprogramma op een bepaald moment een afvaardiging van het bedrijfsleven zitten. Hans de Boer, Rogier van Boxtel en Edith Schippers. Het ging over het mondkapje. Natuurlijk niet over wat hierboven is beschreven, maar over een medisch gecertificeerd mond-neus masker FFP2. De tafel was in de hoerastemming, want de crisis had toch maar mooi partijen bij elkaar gebracht. Het ondernemerschap, het bedrijfsleven was creatief en flexibel de samenleving te hulp geschoten. En… dit keer zonder winstoogmerk!

Hulde, dat zeker. Hoop, ook dat, want het geeft maar aan hoe vindingrijk we kunnen zijn en dat we in staat zijn om geëffende paden even te laten voor wat het is, als er een crisis is. Maar toch…

Natuurlijk werd de vraag wel gesteld, wat straks als de crisis is bedwongen en er hopelijk een vaccin is voor COVID-19. Even kwam de zorg in beeld en met name de rol van de (terugtrekkende) overheid die ook onder minister Edith Schippers gaten sloeg in het zorgpakket, onder andere door te bezuinigen op de IC’s. Kon me niet aan de indruk onttrekken dat Edith er wat gekleurd op kwam te staan.

Stilletjes hoop ik dat deze crisis leidt tot een wat andere kijk op de wereld. Niet de wereld van het geld, maar de wereld van de mens. Het kapitaal, het bedrijfsleven, het zou ten dienste moeten staan van de mens en dat wat de mens in leven houdt. Dan kom je op hele basale dingen, zoals voeding, gezondheid, natuur en sociale activiteiten. Een voorzichtige blik in de toekomst van deze tafel gaf me niet zoveel hoop. Flexibiliteit vasthouden, economie moet weer op niveau.

Niemand had het er over dat het misschien ook wel wat minder kan in het verdienmodel van de groot kapitalisten. Er was weinig aandacht voor de rol van de overheid voor de zorg en andere vitale onderdelen van de samenleving. Is het niet zo dat dezelfde terugtrekkende overheid een kerende beweging moet maken en weer wat meer grip op die samenleving moeten terugpakken?

Alles vermarkten naar het kapitaal heeft ons veel gebracht, maar ook kwetsbaar gemaakt van het grote geld. We zijn met zijn allen wel wat minder arm geworden, maar de rijken zijn niet wat rijker geworden, maar heel veel rijker. Dat botst en in tijden van crisis wordt het verschil tussen arm en rijk pijnlijk zichtbaar.
Een betere verdeling van welvaart onder de mensheid zou het nieuwe mantra van de wereldorde moeten zijn.

Het zijn grote woorden, misschien zelfs wel met een ‘linkse’ klank. Ik had ze eigenlijk wel willen horen van Lodewijk Asscher, want die zat ook aan die tafel. Hij liet nauwelijks van zich horen, de andere sprekers aan tafel des te meer. Lodewijk weet over het algemeen de sociale visie van zijn partij goed onder de aandacht te krijgen, maar aan deze tafel was hij (jammer genoeg?) minder goed gebekt.

Hoe vrij is vrij?

Vanmorgen op de televisie sprak een ondernemer van een restaurant en, ik dacht zijn kleindochter, over de vrijheid. Tenslotte is het vandaag 5 mei en vieren we onder bijzondere omstandigheden het feit dat we 75 jaar geleden als land volledig zijn bevrijd. De vraag die aan beide werd gesteld werd; “voel jij je vrij?”

De jonge dame was vrij rap met haar antwoord. Nee, zei ze, ik kan niet doen wat ik wil, ik kan niet overal heen waar ik naar toe wil. De oudere ondernemer moest er even iets langer over nadenken. Ook hij kwam op een wat genuanceerder nee. Hij vertelde zich niet volledig vrij te voelen. Zijn restaurant moest dicht.

4 mei, herdenking op de dam

Een dag eerder begon de koning zijn toespraak;

” Het voelt vreemd op een bijna lege Dam. Maar ik weet dat U, dat jij, deze Nationale Herdenking meebeleeft en dat we hier samen staan. In deze uitzonderlijke maanden hebben wij allemaal een deel van onze vrijheid op moeten geven. Sinds de oorlog heeft ons land iets dergelijks niet gekend.”

De koning beaamt we hebben een deel van onze vrijheid moet opgeven, maar er is een essentieel verschil want, zo vervolgt hij in zijn toespraak;

“Nu maken we zelf een keuze. In het belang van leven en gezondheid. Toen wérd de keuze voor ons gemaakt. Door een bezetter met een ideologie zonder genade die vele miljoenen mensen de dood in joeg.”

Een dag eerder was het woord aan Arnon Grunberg. Zijn 4 mei lezing met als thema “Herdenken gaat uit van de vaststelling dat het verleden niet voltooid is”
Hij deelde een ooggetuige verslag van Filip Müller die zeer dicht bij de doden is geweest. Hij was een Slowaakse Jood, lid van het Sonderkommando van Auschwitz-Birkenau. Ik citeer een stukje wat mijn maag deed omdraaien bij het horen daarvan.

Moeder en baby

“De naakte vrouwen staan met hun kinderen voor de executiemuur. Toen knalden er opeens een paar schoten door de stilte. Het kind was van opzij in de borst getroffen. De moeder, die voelde dat het bloed van haar kind langs haar lichaam liep, verloor haar zelfbeheersing en smeet de moordenaar het kind in het gezicht, toen die de loop van zijn wapen al op haar had gericht.”

Het zijn verschillende grootheden waar ik nu over spreek. Daar ben ik me terdege van bewust. Je zult maar ondernemer zijn en je ziet je levenswerk wegkwijnen door overheidsingrijpen. Je zult maar jong zijn en van het leven willen genieten en alle festivals zijn voorlopig verboden, door overheidsingrijpen. Maar weet, stel…
Je doet het toch… je opent je restaurant, je café. Je organiseert via Facebook een festival op een geweldige verlaten parkeerplaats. Je weet in elk geval zeker dat jouw niet zal overkomen wat die naakte vrouw aan die muur is overkomen. Je beland echt niet tegen een muur om afgeschoten te worden.

Onze vrijheid om te bewegen en te doen waar we zin in hebben is beperkt. In vrijheid hebben we gekozen voor mensen die nu hele zware beslissingen moeten nemen. Dat is waar we heel dankbaar voor moeten zijn en dat we dat nooit zullen vergeten. Juist, deze vrijheid is ons grootste goed om te bewaken. Want het is die vrijheid die ons bescherming biedt tegen de willekeur en waanzin van types die het niet zo op hebben met een vrije democratische rechtstaat. Vrijheid is ons grootste goed. Dat is niet te koop of af te kopen. Maar toch, voor die ondernemer, de jongeren en vele anderen zal de vraag spelen: hoe vrij is vrij?

De nieuwe kerk

Vandaag 21 april 2020 was er weer een persconferentie. Premier Rutte deelde zijn duivelse dilemma waar de politieke besluitvorming zich in bevindt. Het gaat wat beter met het bestrijden van Covid-19. Maar 165 nieuwe sterfgevallen. Op naar de 4000. Mensen waarvan we zeker weten dat Covid-19 de oorzaak was. En dan de versoepeling van de genomen maatregelen.

Stap voor stap, bewust met aanvaardbare en hopelijk te beheersen risico’s worden sommige maatregelen versoepeld. Vooral betrekking op kinderen en een enkele beroepsgroep. Verder blijft het zoals het is. De meeste mensen, bedrijven, ondernemers… wachten tot er meer te zeggen is over hoe het virus zich verder gaat manifesteren.

Duidelijk is inmiddels dat de zomer van 2020 een stille zomer wordt voor evenementen. Geen Oerol, geen voetbal. Vermoedelijk zal ook de horeca in de nieuwe werkelijkheid van sociale fysieke afstand deze zomer nauwelijks in de lucht komen. Ik zag de teleurstelling, misschien wel de boosheid van de baas van de horeca club. Sociaal, fysiek contact, gezellig samenzijn. Althans de positieve kant van de horeca belicht. Het is ook wel eens anders…

Vorige week was bij een praatprogramma een horecaondernemer uit Amsterdam te gast. Hij vertelde aan tafel dat hij 21 zaken in Amsterdam heeft en dat hij met een collega ondernemer het over de situatie van nu sprak. Hij triggerde me met een uitspraak. Zo vertelde hij dat de collega aangaf dat de horeca, het uitgaan, het feesten, drank, pillen… eigenlijk zijn wij de nieuwe kerk,

Hoe ‘ leeg’ kan dat klinken. Ons heil, ons geluk, onze zingeving vinden in de kroeg. De Covid-19 zet de hele wereld stil. Sommigen zien dit als het begin van de eindtijd. Anderen menen dat de natuur terug slaat. Vele weten het niet en zijn naarstig op zoek. Wat het ook is… een signaal? Gewoon pech? De nieuwe kerk blijft nog wel even gesloten, net als de oude kerk. Bijna 4000 doden verder en geen zekerheid op wanneer dat gaat stoppen. Misschien een goed moment voor bezinning?

.

Zwart, Wit

Ik kan er niet zoveel aan doen. Het boeit me, het triggert me en ik vind er wat van..
In mijn vorige blog een kaartje waarop te zien is hoe de wereld rood kleurt. Nu een dag of 10 verder…

10 april 2020

Leg de plaatjes naast elkaar en zie de verdubbeling. En dan de discussie afgelopen week in de 2e kamer. Met onze nationale roeptoeter voorop…. Het is echt geen sinecure, we hebben een groot probleem met beschermingsmiddelen. Het is goed dat de 2e kamer de regering blijft controleren, maar dan toch…Op zoek naar het afdwingen van garanties die gewoon niet te geven zijn. De hoge toon, de verwijten… Je hoeft er toch niet voor doorgeleerd te hebben dat je kunt begrijpen dat als de hele wereld hetzelfde wil… het er niet zo even is. Misschien hadden ze… mogelijk zou het dan… Wat we in elk geval weten is dat we het eigenlijk helemaal niet weten. Dat maakt angstig, want wat willen we graag alles weten, de grip er op hebben.

Dan gisteren; de tiende Passion, hoe anders werd het deze keer. Bijna 2,8 miljoen mensen keken naar de directe uitzending. Heel veel positieve reacties op Twitter, de tijdlijnen in Facebook.. veel waardering. Mooie terugblik en Johny de Mol als eigentijdse actuele verteller die ‘echt’ was. Het thema “Geef mij je angst”. Met dat lied door vele zangers en zangeressen virtueel als digitaal koor, gezongen, werd de uitzending beëindigd. Symbolisch door samen te zingen net zoals het samenwerken on de gevolgen van het het virus te bestrijden, kijk maar.

De ene dag de hoge toon in de 2e kamer, de andere dag een heel andere toon in de Passion uitzending. Een boodschap van geloof, hoop en liefde. Oproep om de angst te ruilen voor hoop. In dezelfde uitzending het lied “Zwart Wit”

Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit
Maar in de kleur van je hart, maar in de kleur van je hart

Frank Boeijen

Misschien lukte het in de 2e kamer nog niet zo goed om die angst om te zetten in hoop en stokte even het denken in de kleur van het hart en werd het zwart-wit.

Ik, zij, wij, jij….

Zit ik in een film? Wat voor film is dit dan? Horror, drama?

Ik en de rest 2020

Gisteren kwam ik een videobericht van een verpleegster uit New York tegen. Ze vertelde dat ze haar ziekenhuis in 13 uur in een oorlogsgebied zag veranderen. Amerika heeft de meeste besmette gevallen, met New York als brandhaard.

In mijn vorige blog van 21 maart had ik het over Trump. Amerika was nog niet zo getroffen. Hoe anders is, nu nog geen week verder. Inmiddels was de grootste fan van Trump uit Brazilië, Bolsonaro, ook wereldnieuws. Soortgelijke retoriek als zijn roerganger. Wat mij opvalt is dat deze mannen wel heel vaak spreken in de ‘ik’ vorm en dat als er problemen zijn, dat het bij de ander ligt. Zij doen dit. En als het over wij gaat, dan hebben ze het alleen over gelijkgestemden.

Het is 27 maart. Het virus waart rond en is nog niet uitgeraasd.

27 maart 2020

Nu wij mensen langzaam maar zeker er achter komen dat we nog niet veel weten en dat we echt niet alles kunnen beheersen kleurt de wereld rood. Er is geen ik, geen zij, of een begrensde wij. Het is een WIJ zonder grenzen. Het rood symboliseert voor mij de kleur van bloed. Dat is wat wij als mens gemeen hebben. Het maakt geen onderscheid, het maakt niet uit waar je woont, of waar je wieg hebt gestaan. Ik weet hoe ik in deze wereld sta, en jij?

Het is die ander…

Ben ik een Trump basher? Of ben ik een fan? Of zal het me worst wezen wat deze man doet? Waarschijnlijk van alles wel wat, ben ik bang. Mijn zwakte (of kracht?) Ik zie eigenlijk in iedereen wel iets aan goede eigenschappen en aan de andere kant; iedereen heeft wel wat mindere karaktertrekjes. Of grootheidswaanzin tot een karaktertrekje genoemd kan worden?

Ik zou in het midden van 5th Avenue kunnen gaan staan en iemand neerknallen en ik zou nog steeds geen kiezers verliezen.

Bron: Toespraak Sioux Center, Iowa, januari 2016

Nu China langzaam weer wat op gang komt, lijkt de rest van de wereld tot stilstand te komen. Dacht de president eerst nog dat een Chinese kwaadaardige geest achter de herrie rondom de klimaatverandering zat, nu is hij, na een periode van eerst ontkenning , inzake de verspreiding van het coronavirus voorzichtiger geworden . Dat is winst, al kon hij het niet laten om nu de schuld vooral bij Europa neer te leggen. Het is die ander… Wij niet niet, ik niet… Ik ben… het inmiddels bekende riedeltje wat niet meer serieus te nemen is.

Wat me toch het meest verbaasde waren de eerste alinea’s die Trump uitsprak in zijn eerste televisierede op 10 maart over de wereldwijde gezondheidscrisis met de verspreiding van het coronavirus. Het ging in eerste instantie niet over de mensen, het ging over de bedrijven die door de economische gevolgen van deze crisis moesten worden geholpen. Het viel meer mensen op, het ging dit keer niet over die ander, terwijl het juist nu wel over die ander had moeten gaan.

Tsja…

Corona

Je kunt er niet meer omheen. Dus als je ‘blogt’ zoals ik dan moet je er wel even aandacht aan besteden. Het is ook niet niks als de wereld tot stilstand lijkt te komen. Alhoewel… de zon blijft schijnen en de aarde draait door. Maar toch… Italië op slot, hoe zou het gaan met het songfestival? De olympische spelen? Nuchter als we zijn, vragen we ons af. Elk jaar sterven er vele mensen meer aan de ‘normale’ griepgolf. We maken er ons niet echt meer druk om. Nu met een nog niet eerdere variant wordt de score van dag tot dag bijgehouden.

corona bier

Het is even wat anders dan het biermerk Corona dat vooral beelden van zonnige bestemmingen oproept.

De reiswereld valt stil, de economie stagneert en de olielanden gaan minder produceren. De miljarden vliegen over en weer… alhoewel vliegen? Dat stagneert ook.

Bijzonder is dat feitelijk de cijfers met een gewone influenza en het nieuwe virus niet te vergelijken zijn. Het is was anders dat de bestuurders en specialisten brengt tot deze keuzes. Ik hoorde het gisteren van één van de vele specialisten, een wetenschapper. “We weten het niet wat het is en waar het vandaan komt en we hebben er ook nog niets tegen”. Dat is een hele belangrijke reden om het te willen beheersen. Beheersen…

Het is goed dat we onze kennis willen benutten en ontwikkelen, maar het is een utopie dat we hiermee alles zouden kunnen beheersen. Een Nobelprijswinnaar, een begenadigd wetenschapper, zei eens: “we denken dat we veel weten, maar we mogen blij zijn als we 5% weten”
Dat betekent dat we 95% niet weten.

Omgaan met het onbekende, onze weg er in vinden? Er mee leven. Ooit was er in Artis een tentoonstelling over het heelal. Ik herinner me de wereldbol een wandeling in een lange gang en een wereldbol die steeds kleiner werd. Zo klein dat aan het eind van de gang deze niet meer was dan een stipje, nauwelijks met het blote oog waar te nemen. En dan te bedenken dat op ene stipje op dit moment bijna 8 miljard mensen samen moeten leven. Waar hebben we het over, waar gaat het om?

Tsja…. een virus, goed dat we het bestrijden, maar is het eigenlijk niet zo dat veel mensen gewoon ‘bang’ zijn. Bang voor het onbekende, bang om te sterven? Misschien is dat wel een groter virus…

Zin

Recent was psychiater Dirk De Wachter in het nieuws. Eerder schreef ik een blog over een uitzending van Buitenhof waarin hij een discussie, of toch meer een gesprek voerde. Het ging over het boek: De laatste deur

Waarom plegen schrijvers zelfmoord? Op die vraag probeert Jeroen Brouwers in De laatste deur, zijn alom geprezen zelfmoordbijbel, antwoord te vinden. Vijftig jaar werkte hij aan het boek, dat eerder dit jaar opnieuw werd uitgegeven. Toch bleef zijn vraag onbeantwoord. Kunnen psychiaters en schrijvers wat leren van het boek? Een gesprek met Philip Huff, romanschrijver en essayist, en Dirk De Wachter, psychiater en hoogleraar aan de universiteit van Leuven.

Het was een boeiend gesprek. Dirk De Wachter gaf aan dat de zin van het leven een belangrijke rol speelt bij suïcidaliteit. Enkele uitspraken triggerde me om ze vast te leggen:
“ik sta altijd aan de kant van de hoop”
“het is een soort ethische verplichting van de psychiater”
“we staan altijd aan de kant van het leven”
“ik denk dat het een ethische noodzaak is van de hulpverlener om aan de kant van het leven te staan”

Juist nu in Den Haag in de politiek er stromingen zijn die hulp bij zelfdoding wil reguleren zijn de uitspraken van De Wachter actueel en voegen zijn woorden argumenten toe aan het debat.

Dirk De Wachter heeft recent het boek “De Wereld van de Wachter” geschreven. In dit boek stapt de psychiater uit zijn psychiaterstoel en trekt deze de wereld in. Het is een aanbevelenswaardig boek. Vlot geschreven een zoektocht naar de manier waarop de mensen vandaag samenleven, op zoek naar de zin van onze dagelijkse realiteit.

Zingeving anno 2017 is in een wereld waarin het lijkt of deze op hol is geslagen een belangrijk issue in mijn optiek. In deze wereld nemen mensen meer en meer afstand van de religieuze wortels. Spiritualiteit blijft een behoefte, dat zien we terug. Niet zozeer in gemeenschapsverband, maar individueel, vrijblijvend met rituelen en symbolen. Juist nu, zou de mens een belangrijke basis moeten vinden in de zin van het bestaan. Ik gun een ieder die Zin van het bestaan, welke mij steeds heeft gedragen in wat op mijn pad is gekomen.

link naar het fragment link

Moorkoppen

Ik vind ze lekker, al is het verorberen er van een grote uitdaging. Een beetje fatsoenlijk naar binnen werken, het lukt me zelden. Gelukkig als ik in het restaurant van een HEMA filiaal iemand ook een poging zie wagen, besef ik dat ik niet de enige ben. Het blijft een uitdaging.

Moorkop wordt chocoladebol.

Vandaag werd de moorkop zowaar landelijk nieuws. Eerst als persbericht van de HEMA, al snel later in de middag een aanvulling.

Een bakker in Monster moest zijn zaak sluiten, omdat hij had besloten zijn zelfgemaakte moorkop voortaan onder de naam ‘roomkop’ te verkopen. Politie moest er aan te pas komen. Een cliënt eiste agressief in de winkel en bedreigingen op sociale media deden hem besluiten de winkel dicht te doen, omdat zijn personeel gevaar liep.

Ik probeer te begrijpen wat er in iemand om moet gaan om zover te gaan dat mensen hun winkel moeten sluiten. Trots op Nederland? Ja, zeker ik ben trots op dit land. Op zijn geschiedenis. Op zijn image van de dominee en de koopman. Trots op de ruimte die de democratie heeft in het politieke stelsel. Hangt die trots dan samen met het behoud van de moorkop, de negerzoen of… ik durf het bijna niet meer te benoemen ‘zwarte piet’.

Al eerder bepleitte ik ergens dat we onze geschiedenis niet door de bril van nu moeten zien. Als we dat zouden doen, dan wordt het een zwartgallig verleden. We moeten alles bezien in de tijd en plaats van het moment. Beoordelen achteraf is een koe in zijn …. kijken. Dat schiet niet op. Leren wel… dat doen we namelijk altijd en constant. Als persoon, als groep, als land, als cultuur. Leren betekent ook veranderen, meegaan in de tijd.

Nu is deze tijd, een tijd van polarisatie. Politieke voorgangers wereldwijd zijn maar al te vaak bezig met het eigen gewin. Het gaat dan niet om mensen, maar om macht. De grootste willen zijn, de rijkste willen zijn, de sterkste willen zijn. Wij zijn geneigd om naar dit soort voorgangers te luisteren. Het probleem ligt bij de ander… zij nemen. Of het nu de chinezen zijn, de polen, of welke andere groep dan ook. Zij nemen…
Nu ook nog onze moorkop.

De wereld is door technologie en mobiliteit een onlosmakelijk geheel. We zullen het met deze wereld samen moeten doen. Dat lukt beter als we proberen samen te leven, begrip te hebben voor elkaar. En ja… ook open te staan voor kleine stapjes in verandering van cultuur. Want hoe graag sommige dat zouden willen vermijden, dat gaat nou eenmaal zo. Daar waar mensen met elkaar samenleven is er een cultuur die altijd in beweging is. Het leeft zoveel fijner om mee te gaan in die flow, zonder druk, maar stapje voor stapje en ieder op zijn eigen tijd en plaats.

Verwachtingsmanagement

In de IT wereld is het heel gebruikelijk. Er is een plan, een behoefte. Een team van specialisten gaat analyseren, bouwen, analyseren, verder bouwen en op een bepaald moment is het dan zover. Versie 1.0 is productierijp en kan worden uitgerold. Het ziet er gelikt uit, dat wel… Maar het heeft een jaartje of wat langer geduurd en de kosten zijn ongeveer 60% duurder uitgevallen. Een paar oorspronkelijke behoeftes in de applicatie zijn gesneuveld, te complex.

De overheid weet er alles van, speciale commissies hebben zich er mee bezig gehouden. Hele projecten zijn gesneuveld met verlies aan miljoenen belastinggeld.

Vandaag las ik een artikel over de klimaatverandering. Enkele deskundigen waarschuwen voor al te pessimistische verwachtingen. Een pleidooi die we ter harte moeten nemen.

Als we iets kunnen leren van de debacles in de IT geschiedenis is dat het helemaal verkeerd kan lopen als verwachtingen niet goed worden gemanaged. Gaat het fout in IT dan kost dat geld en frustraties. Gaat het fout bij het inschatten van de gevolgen van de klimaatverandering, dan kost dat vooral vertrouwen. En vertrouwen is nodig om maatregelen die genomen moeten worden te kunnen nemen. Laten we hopen dat overheid en deskundigen vooral doen aan goed verwachtingsmanagement inzake de klimaatverandering.